پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٨ - مفهوم ترس

خود قدرت و توان بيشترى دارند، ترس از روبه‌رو شدن با بسيارى از خطرات را ندارند؛ چون خود را برخوردار از توان كافى براى مقابله با خطرات و تعدى ديگران مى‌يابند. پس به هر اندازه در انسان احساس ضعف، ناتوانى و فقر وجود داشته باشد، ترسش نيز بيشتر است و كسى كه ضعيف‌تر باشد، ترسش فزون‌تر مى‌باشد. از سوى ديگر، كمال انسان در آن است كه به بندگى محض خداوند دست يابد و از مظاهر بندگى خدا اين است كه انسان خود را مالك چيزى نداند، بلكه باور داشته باشد كه داراى ضعف، نقص و فقر ذاتى است و سر تا پا نيازمند خداوند قادر متعالى است. به طور طبيعى، كسى كه خود را حقير و ضعيف محض مى‌يابد و هيچ قدرت و توانى در خود نمى‌يابد كه به وسيله آن خطرات را از خود دفع كند، سر تا پاى وجودش را ترس فرا مى‌گيرد و ترسش از خالق و مالك هستى كه داراى قدرت نامحدود و بى‌پايان است، فوق‌العاده خواهد بود.

 بنابراين، كسانى كه ايمانشان كامل‌تر است و اعتقاد بيشترى به توحيد دارند، ترسشان از خداوند نيز فزون‌تر است. آنان باور دارند كه از خود چيزى ندارند و هر خطرى آنان را تهديد كند، جز خدا كس ديگرى نمى‌تواند خطرها را از آنان دفع كند. نيز باور دارند كه جز خدا كس ديگرى نمى‌تواند خطرى متوجه آنان سازد:

وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللهُ بِضُرّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلاّ هُوَ وَإِنْ يُرِدْكَ بِخَيْر فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ يُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ؛[١] و اگر خدا به تو زيانى برساند، آن را

[١]يونس (١٠)، ١٠٧.