پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٥ - ويژگى حيات مطلوب قلب
«فرِح» كسى است كه در شادى بر لذتهاى دنيايى افراط و زيادهروى مىكند. بىترديد چنين شادى و لذتى مطلوب نيست و در شمار شادىهاى كودكانه و نابخردانه جاى مىگيرد. در زبان فارسى واژهاى كه اين معنا را مىرساند، سرمستى و سرخوشى است.
كسانى كه در مكتب انبيا تربيت نشدهاند، گاه دچار سرمستى و سرخوشى مىشوند و غرق شادى مىگردند. آنها در پوست خود نمىگنجند، حق و وظايف الاهى را فراموش مىكنند و غفلت و بىخبرى از حق، دلشان را تيره مىسازد. در نتيجه، ميل به عبادت و مناجات با خدا از آنان گرفته مىشود. اين دسته در هر مجلسى با خندههاى پىدرپى و شوخىهاى ناپسند و حتى در مواردى با پايكوبى و رقص، مىكوشند خود را سرزنده نگه دارند. اين نوع سرخوشى و سرزندگى در ديد برخى زندهدلى معرفى مىشود و اگر كسى چنين حالتى نداشت، گفته مىشود دلمرده است. بىشك چنين شادى و به تعبير ديگر اين سرمستىها مطلوب نيست و اگر چنين حالتى در انسان پديد آمد، بايد با آن مبارزه كند و بىترديد ميراندن اين شادىهاى كاذب، كودكانه، نابخردانه و سرمستىهاى جاهلانه لازم و مطلوب است. پس از اين نظر، دلمردگىِ به معناى مبارزه با شادىهاى جاهلانه، مضرّ و خطرناك، مطلوب است. انسان بايد زمينه حزن و اندوه را در خودش پايدار بدارد و با انديشه در رفتار و كردار خويش و پشيمانى از اشتباهها و لغزشهاى خود و گريه و تضرع، زمينههاى توجه به خدا و درك محضر او را فراهم آورد. بر اين اساس خداوند به حضرت موسى(عليه السلام) فرمود: