پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٦ - ويژگى حيات مطلوب قلب
أمِتْ قَلْبَكَ بِالْخَشْيَةِ؛ دلت را با خوف و خشيت از خدا بميران.
آنچه باعث درك عظمت خدا و توجه به معبود مىگردد، خوف و خشيت دل است. در مقابل، سرمستى و غرور شيطانى، باعث عدم توجه به خدا و عدم درك عظمت او و احساس سرسنگينى در برابر معبود مىگردد. براى مبارزه با اين بيمارى خطرناك و كنترل نفس هوسباز چموش، بايد احساس خُردى و كوچكى در انسان زنده گردد و زشتى اعمال و رفتار نمايان شود. در نتيجه، خوف و خشيت از خدا در دل پديد آيد تا امكان بهرهگيرى از افكار صحيح و پندهاى حكيمانه و سازنده فراهم شود:
إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ؛[١] بيم دادن تو تنها كسى را [سودمند] است كه از كتاب حق پيروى كند و از خداى رحمان در نهان بترسد.
انذار كه وظيفه اصلى پيامبران است، در كسى اثر مىكند كه از خدا خشيت و خوف داشته باشد؛ يعنى تا حالت خشيت در دل پديد نيايد و حالت غرور و سرمستى از دل زدوده نگردد و انسان عيوب و نقايص خويش را در پيشگاه الاهى مجسم نكند و در برابر عظمت پروردگار خويش خضوع نداشته باشد، مواعظ سازنده در دل او اثر نمىكند. او خوشىها و سرگرمىهاى دنيا و گذران وقت در مجلس عيش و نوش و شنيدن و ديدن صداها و تصويرهاى شادىبخش را، بر حضور در مجلس
[١] يس (٣٦)، ١١.