پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٦٣ - قلمرو شفاعت دوستان خدا
خداوند جان آنان را سخت مىگيرد تا با سختىِ سكرات مرگ از بقيه آلودگىها پاك گردند. اما برخى آنقدر گناه كردهاند كه پس از آن دو مرحله نيز از همه گناهان خويش پاك نمىگردند و در نتيجه با فشار قبر، از گناهان باقىمانده پاك مىشوند و سپس وارد عالم برزخ مىگردند. پس از اين سه مرحله، باز اگر انسان از همه گناهانش پاك نگشت، با ابتلاى به عذابها و گرفتارىهاى عالم برزخ از گناهانش پاك مىشود و در نهايت اگر گناهانى باقى ماند، وقتى وارد عالم قيامت شد، اگر لياقت شفاعت داشت، مشمول شفاعت پيامبر(صلى الله عليه وآله) و ائمه اطهار(عليهم السلام) مىگردد و بدين وسيله گناهانش بخشيده مىشود و سپس وارد حوض كوثر خواهد شد.
همانطور كه ريشه همه كمالات توحيد است، تاريخ پيامبران و اقوام گذشته نشان مىدهد ريشه بسيارى از مفاسد شرك است و خداوند به دليل شرك ورزيدن آن امتهاى پيشين، عذابش را بر آنها نازل مىكرد. آن شرك، هم شامل شرك آشكار است، نظير پرستش بت و فرشتگان، و هم شامل شرك ناآشكار كه انسان آشكارا غير خدا را پرستش نمىكند، اما در دل غير خدا را نيز مستقل در تأثير مىداند. در هر صورت، شرك در دل بيشتر مردم ريشه دارد. به همين دليل خداوند مىفرمايد:
وَما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللهِ إِلاّ وَهُمْ مُشْرِكُونَ؛[١] و بيشترشان به خدا ايمان نمىآورند، جز اين كه [با او چيزى را] شريك مىگيرند.
[١] يوسف (١٢)، ١٠٦.