پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٦ - نسبت ايمان با علم و معرفت
آنان به ازاى بهترين اعمالى كه انجام مىدادند پاداش خواهيم داد.
٣. وَمَنْ أَرادَ الآْخِرَةَ وَسَعى لَها سَعْيَها وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُورا؛[١] و هركس خواهان آخرت است و نهايت كوششش را براى آن بكند و مؤمن باشد، آناناند كه تلاششان مورد حقشناسى قرار خواهد گرفت.
پس عمل صالح، برخاسته از ايمان است و بين عمل و ايمان رابطه متقابل وجود دارد. بر اين اساس، عملِ برخاسته از ايمان، باعث تقويت ايمان مىگردد و برعكس، بين الحاد و عمل برخاسته از الحاد نيز رابطه متقابل وجود دارد و آن عمل باعث تقويت الحاد و فاصله گرفتن بيشتر انسان ملحد از خداوند مىشود.
نسبت ايمان با علم و معرفت
چنانكه عمل صالح در ايمان انسان ريشه دارد، ايمان نيز به نوبه خود از علم و شناخت، مايه مىگيرد و متناسب با نوع شناخت و شدت و ضعف آن، مراتب ايمان شكل مىگيرد. توضيح آنكه: در يك تقسيمبندى كلى، شناخت را به دو گونه شناخت ذهنى يا حصولى، و شناخت حضورى يا شهودى تقسيم كردهاند. شناخت حصولى، معرفتى باواسطه است و از راه مفهوم و صورت ذهنىِ معلوم به دست مىآيد. نظير مفهومى كه از خدا و توحيد در ذهن ما وجود دارد كه وقتى از ما درباره خداوند سؤال
[١] اسراء (١٧)، ١٩.