پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٥ - نسبت رفتار با ايمان و باورهاى انسان

به توحيد و باورهاى الاهى سرچشمه مى‌گيرد. در نتيجه، رفتار آن دو كه از نظر ظاهر يكسان هستند (نظير تلاش يكسان دو دانشجو براى موفقيت در دروس خود) در راستاى نيل به سعادت واقعى تأثير يكسانى ندارند و تنها رفتار آن موحد در اين قلمرو مفيد و ارزشمند است.

   با توجه به آنچه گفتيم، روشن مى‌گردد كه آن همه تأكيد بر روى ايمان و معرفت، به دليل تأثير آن دو بر رفتار انسان است و در واقع، رفتار ما، تابع و برخاسته از ايمان و معرفت ما است. از اين جهت، خداوند در برخى از آيات قرآن، عمل صالح را همراه با ايمان ذكر كرده است تا روشن سازد كه ارزش و والايى عمل، در پرتو ايمان به خدا است و عمل صالح، از ايمان به خدا سرچشمه مى‌گيرد. از شمار آن آيات به سه آيه اشاره مى‌كنيم:

١. وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُون؛[١] و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، آنان اهل بهشت‌اند و در آن جاودان خواهند ماند.

٢. مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَر أَوْ أُنْثى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُون؛[٢] هركس ‌از مرد يا زن‌ـ كار شايسته كند و مؤمن باشد، قطعاً او را با زندگى پاكيزه‌اى حيات [حقيقى] بخشيم و به يقين به