پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦٦
براى تمسك به دستگيره الاهى و چنگ زدن به ريسمان خداوندى كه به معناى ارتباط با خدا است، دو مرحله مىتوان در نظر گرفت:
مرحله اول: با توجه به اين كه اسلام، آيينى است كه از اصول، مبانى اعتقادى و اخلاقى، و احكام و دستورات فردى و اجتماعى تشكيل يافته است، تمسك به ريسمان و دستگيره الاهى، همان پايبندى به آيين اسلام و انجام دستورات آن به شمار مىآيد. در اين مرحله، قدر متيقن و مقدار واجب و لازم ارتباط با خدا و چنگ زدن به ريسمان و دستگيره الاهى انجام احكام تكليفى، يعنى واجبات و محرمات است.
پس از انجام واجبات و ترك محرمات، انجام مستحبات و ترك مكروهات نيز در استحكام ارتباط انسان با خدا تأثير بهسزايى دارند. پس تمسك به حبل الله، رعايت دستورات شرعى و الاهى و متصف شدن به تقوا است و كسى كه در اين مسير قرار گرفت، خداوند او را به سعادت رهنمون مىسازد و از انحطاط، سقوط و دام شيطان رها مىگردد. در مقابل، كسى كه حريم واجبات و محرمات الاهى را رعايت نكرد و مرتكب گناه گرديد، از سعادت محروم مىشود و به منجلاب گمراهى سقوط مىكند.
به تعبير ديگر، خداوند با استعاره و تشبيه، ارتباط با خويش را به ريسمانى تشبيه مىكند كه در يك سوى آن ـ كه به خداوند متصل است ـ بهشت قرار دارد و كسى كه اين ريسمان را محكم بگيرد و از آن بالا برود، به بهشت و سعادت مىرسد. اما پايين آن ريسمانْ جهنم و هلاكت