پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨٠ - تعيين حد و مرز ارتباط با ديگران

مى‌پرداختند، فاصله بگيرند و در غارها و ديرها زندگى كنند. رفته‌رفته اين نوع زندگى كه زاييده شرايط بحرانى و خاص بود و به عنوان امرى ضرورى و براى حفظ جان و حفظ آيين مسيحيت انتخاب گرديده بود، در شرايط عادى كه مسيحيان از خطرات و بحران‌ها رهايى يافتند نيز مورد توجه و عنايت بخشى از مسيحيان قرار گرفت.

   روشن شد كه خداوند حد و مرز قائل نشدن در معاشرت و هم‌نشينى با انسان‌هاى آلوده و فاسق را روا نمى‌داند و به مؤمنان فرمان مى‌دهد با افراد صالح معاشرت داشته باشند. اين به دليل تأثير و نقشى است كه معاشرت و هم‌نشينى با ديگران در اخلاق و رفتار انسان و حتى در دين و باورهاى انسان دارد. بر اين اساس رسول خدا(صلى الله عليه وآله) فرمودند:

اَلْمَرْءُ عَلَى دينِ خَليلِهِ فَلْيَنْظُرْ أَحَدُكُمْ مَنْ يُخالِلُ؛[١] انسان بر دين رفيق و دوستش است، پس هر يك از شما بنگرد با چه كسى پيمان دوستى مى‌بندد.

   آن حضرت در جاى ديگر، در پاسخ اين پرسش كه معاشرت با چه كسانى براى انسان مفيد و سودمند است مى‌فرمايند:

مَنْ ذَكّرَكُمْ بِاللهِ رُؤْيَتُهُ وَزادَكُمْ في عِلْمِكُمْ مَنْطِقُهُ وَذَكَّرَكُمْ بِالاْخِرَةِ عَمَلُهُ؛[٢] كسى كه ديدنش خدا را به ياد شما آورد، سخنش بر علم شما بيفزايد و عملش شما را به ياد آخرت اندازد.