پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨١ - تعيين حد و مرز ارتباط با ديگران

   همچنين ايشان درباره جايگاه و ارزش محل حضور و اجتماع مؤمنان مى‌فرمايند:

إِذَا رَأَيْتُمْ رَوْضَةً مِنْ رِياضِ الْجَنَّةِ فَارْتَعُوا فِيهَا. قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ وَمَا رَوْضَةُ الْجَنَّةِ؟ قَالَ: مَجَالِسُ الْمُؤمِنينَ؛[١] هرگاه باغى از باغ‌هاى بهشت را مشاهده كرديد به گشت و گذار در آن بپردازيد. شخصى پرسيد: اى رسول خدا! باغ بهشت چيست؟ حضرت در پاسخ فرمود: مجالس مؤمنان.

   بنابراين، دوستى و معاشرت با كسى لازم و بايسته است كه باعث رشد و كمال انسان و تقرب بيشتر او به خداوند گردد و معاشرت با كسانى كه باعث توجه و گرايش بيشتر انسان به دنيا و غفلت از ياد خدا و عصيان از دستورات الاهى مى‌گردد، حاصلى جز تباهى و گرفتار شدن انسان به آتش قهر الاهى و در نتيجه پشيمانى ابدى ندارد. خداوند در توصيف قيامت و كسانى كه معاشرت و دوستى با نااهلان و بدكاران، باعث انحراف و گرفتار شدن آنان به عذاب جهنم گشته است مى‌فرمايد:

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظّالِمُ عَلى يَدَيْهِ يَقُولُ يا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلاً * يا وَيْلَتى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلاناً خَلِيلاً * لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جاءَنِي وَكانَ الشَّيْطانُ لِلإِْنْسانِ خَذُولاً؛[٢] و روزى است كه ستمكار دست‌هاى خود را مى‌گزد [و] مى‌گويد: «اى كاش با پيامبر راهى برمى‌گرفتم.