پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٠ - ياد خاشعانه خداوند و اميد به رحمت او
عامل پيشرفت و تكامل حقيقى انسان است و او را از حضيض به اوج تعالى و قرب الاهى رهنمون مىسازد كه با خشوع و درك حقارت و ذلت انسان در پيشگاه خداوند همراه باشد.
خداوند در پند پنجم مىفرمايد: اى موسى! وقتى بلا و مصيبتى براى تو رخ داد، به رحمت من طمع داشته اميدوارانه منتظر باش كه آن بلا و مصيبت را برطرف سازم. دنيا آميخته با سختىها و گرفتارىها است و نمىتوان كسى را يافت كه به نوعى در زندگى سختى و گرفتارى نديده باشد. خداوند در اينباره مىفرمايد:
لَقَدْ خَلَقْنَا الإِْنْسانَ فِي كَبَد؛[١] به راستى انسان را در رنج آفريديم.
انسانها در برابر بلاهايى كه براى آنها رخ مىدهد، واكنشهاى متفاوتى دارند. برخى هنگام مواجهه با بلاها، كاملا نااميد مىگردند و خدا را فراموش مىكنند و دچار افسردگى مىشوند و تحرك و توان اقدام براى رها گشتن از مشكلات را از كف مىدهند. خداوند از اين افراد كه در هنگام روبهرو گشتن با مشكلات و بلاها نااميد مىگردند و فراموش مىكنند كه همه كارها به اذن خداوند انجام مىگيرد و انسان سر تا پا نيازمند خدا است و همواره و به ويژه وقتى بلايى براى او رخ مىدهد بايد سراغ خدا برود، گله مىكند و مىفرمايد:
وَإِذا أَنْعَمْنا عَلَى الإِْنْسانِ أَعْرَضَ وَنَأى بِجانِبِهِ وَإِذا مَسَّهُ الشَّرُّ كانَ يَؤُسا؛[٢] و چون به آدمى نعمت دهيم، روى گرداند و
[١] بلد (٩٠)، ٤. [٢] اسراء (١٧)، ٨٣.