پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١١ - ياد خاشعانه خداوند و اميد به رحمت او

[از طاعت ما] دور شود و چون او را بدى رسد نوميد گردد.

   انسان بايد تمرين كند كه حتى وقتى گرفتارى‌هاى كوچك براى او پيش مى‌آيد، فوراً سراغ خدا برود. وقتى سرش درد مى‌گيرد، سراغ خدا برود و از خدا بخواهد وى را شفا دهد. وقتى گرسنه مى‌شود به خداوند عرض كند خدايا! گرسنه‌ام تو روزى‌ام ده، سپس به سراغ اسباب و وسايل برود و در همه حال خدا را فراموش نكند. طبيعى است كه اگر انسان در همه حال خدا را فراموش نكرد و به رحمت خدا اميدوار بود و باور داشت كه همه چيز در اختيار خداوند است، ديگر نگرانى ندارد و از آنچه براى او اتفاق مى‌افتد ناراحت نمى‌شود و پيوسته دست نياز به سوى خدا بلند مى‌كند؛ چون خداوند خود فرموده كه به هنگام نياز از من درخواست يارى كنيد:

وَسْئَلُوا اللهَ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّ اللهَ كانَ بِكُلِّ شَيْء عَلِيماً؛[١] و از فضل و فزون‌بخشى خدا درخواست كنيد كه خدا به هر چيزى دانا است.

   خداوند در بند ششم مى‌فرمايد: اى موسى! تورات را با صوت حزين و با خشوع بخوان تا لذتش را به من بشنوانى. گرچه امروز تورات حقيقى در اختيار ما نيست، اما بهتر و جامع‌تر از آن، يعنى قرآن در اختيار ما است. سعى كنيم قرآن را با خشوع و با صداى حزين بخوانيم. بايد بكوشيم قرآن