پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٠ - حكمت پيروى از دستورات الاهى

كه اوامر و نواهى الاهى، اعم از واجبات، مستحبات، محرمات و مكروهات، نمودار مسير تكامل انسان است و آدمى از بستر آن‌ها به تعالى مى‌رسد. از اين جهت، نفع پيروى از آن‌ها متوجه خود انسان مى‌شود، وگرنه خداوند بى‌نياز و غنى مطلق است و از گذر رفتار ما نفعى براى خود نمى‌جويد. خداوند بر اساس رحمت و فيض بى‌نهايتش، تمام عوامل و راه‌هايى را كه به تعالى و كمال منتهى مى‌شود، فراروى انسان نهاده و قابليت‌ها و ظرفيت‌هاى لازم را براى رسيدن به آن تعالى و كمال نيز در وجود او به وديعت سپرده است. حتى وقتى انسانِ خودسر، عَلَم طغيان بر‌مى‌افرازد، راه بازگشت به سوى خويش را به رويش نمى‌بندد و زمينه‌هاى لازم را براى تدارك گناهان براى او فراهم مى‌آورد، تا انسان بيشترين بهره را از رحمت و فيض الاهى ببرد و از عذاب الاهى مصون بماند. از اين روى، وقتى پيامبرى نااميد از هدايت مردم مى‌شد و از خداوند درخواست مى‌كرد عذابش را بر گنهكاران نازل كند، خداوند بلافاصله دعاى پيامبر خويش را اجابت نمى‌كرد و به مردم فرصت مى‌داد توبه كنند و دست از طغيان و سركشى بردارند.

از امام صادق(عليه السلام) نقل شده كه حضرت نوح(عليه السلام) پس از آن كه سيصد سال روزگار گذراند و در آن مدت قومش را به سوى خدا دعوت كرد، اما كسى به وى ايمان نياورد، تصميم گرفت در حق آنان نفرين كند. ملائكه به محضر او آمدند و درخواست كردند نفرين نكند. آن‌گاه آن حضرت