پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩ - حكمت پيروى از دستورات الاهى

گويى تو خود شادمانى و سرور من هستى. اى موسى! شادمانى من در اطاعت، پيروى و پرهيز از معصيت است.

   در سراسر دستوراتى كه در شرايع الاهى آمده و پيامبران مبعوث شدند تا آن‌ها را در اختيار مردم قرار دهند، از اطاعت، بندگى خداوند و پرهيز از معصيت او سخن گفته شده است. براى مثال، خداوند در جايى مى‌فرمايد:

وَإِبْراهِيمَ إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ اعْبُدُوا اللهَ وَاتَّقُوهُ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ؛[١] و ابراهيم را [فرستاديم] آن‌گاه كه به قوم خود گفت: خداى يكتا را بپرستيد و از او پروا كنيد، اين براى شما بهتر است اگر مى‌دانستيد.

   يا در جاى ديگر خداوند مى‌فرمايد:

فَاتَّقُوا اللهَ وَأَطِيعُونِ؛[٢] پس از خدا پروا كنيد و مرا فرمان بريد.

   جا دارد انسان در اين‌باره بينديشد كه چرا خداوند، فراوان بندگانش را به اطاعت از خويش و پرهيز از معصيت دستور داده و چرا آن همه امر و نهى در سخنان خداوند وجود دارد؟ چرا اطاعت دستورات خدا، باعث شادمانى، و عصيان خدا، باعث برانگيخته شدن غضب او مى‌گردد. فهم اين معنا، بر شناخت خدا و صفات او، و آن‌گاه شناخت هدف از آفرينش انسان و تشريع دين مبتنى است. پاسخ اجمالى پرسش پيش‌گفته آن است