پندهاي الاهي - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٤ - مفهوم ترس

چون اجلشان فرا‌رسد، خدا به [احوال ]بندگانش بينا است.

پرسش سوم: پس از آن‌كه مفهوم ترس از خدا روشن شد، آيا مناسب‌تر نبود كه خداوند به جاى ترساندن بندگان از خويش و ذكر مكرر عذاب‌هاى جهنم، شيوه تربيتى ديگرى را بر مى‌گزيد و از راه وعده پاداش و اميدوار ساختن بندگان به رحمت و بخشايش خود، مردم را به راه مستقيم، انجام تكاليف و ترك گناهان دعوت مى‌كرد؟

   پاسخ: پاسخ اقناعى به اين پرسش اين است كه خداوند، خالق ما و آشناى به همه مصالح ما است و او خود نيك مى‌داند كه چه شيوه‌اى براى هدايت و تربيت ما مؤثرتر است. بر اين اساس، ترساندن از عذاب و كيفر گناهان را به عنوان شيوه‌اى عمومى و مؤثر بر گزيد و پيامبرانش را با عنوان نذير و بيم‌دهنده به سوى مردم فرستاد:

إِنّا أَرْسَلْناكَ بِالْحَقِّ بَشِيراً وَنَذِيراً وَإِنْ مِنْ أُمَّة إِلاّ خَلا فِيها نَذِيرٌ؛[١] ما تو را به‌حق مژده‌دهنده و بيم‌دهنده فرستاديم، و هيچ امّتى نبود مگر آن‌كه در ميانشان بيم‌دهنده‌اى [پيامبرى] گذشت.

   گرچه دعوت پيامبران الاهى، هم شامل بشارت به رضوان و بهشت الاهى بود و هم بيم دادن از كيفر گناهان و عصيان خداوند، اما در هيچ

[١]همان، ٢٤.