پس از عدم الفتح عملیات والفجر مقدماتی، این اندیشه در ذهن فرماندهان نظامی ایران قوت گرفت که باتوجه به افزایش توانایی های نظامی دشمن، بدون تغییرات اساسی در شیوه نبرد، ادامه جنگ مشکل خواهد بود. ازاین رو لازم بود روند عملیات ها ادامه یافته تا از پیدایش رکود در جبهه ها به مدت زیاد جلوگیری شود. ضمن آنکه با تغییر فصل، نیروی کافی به جبهه نمی آمد. بنابراین، بایستی عملیات های فصل بهار و تابستان به گونه ای طرح ریزی می شدند که به نیروی کمتری نیاز باشد. بدین ترتیب، پس از بحث های متعدد و بررسی مناطق مختلف مقرر شد، عملیات های والفجر ٢، ٣، ٤، ٥ و ٦ اجرا شود. مهم ترین مسئله ای که در این عملیات ها مورد نظر بود، به کارگیری نیروی اندک، دادن تلفات کم، جلوگیری از واردشدن ضربه اساسی به توان یگان ها و تضمین موفقیت عملیات بود.

از آنجا که آب وهوای منطقه جنوب به دلیل گرمای طاقت فرسا برای عملیات مساعد نبود فرماندهان بر هدف های محدودی که بیشتر در مناطق غرب و شمال غرب کشور قرار داشتند، متمرکز شدند. این اهداف عبارت بودند از: منطقه پیرانشهر، با هدف تصرف پادگان حاج عمران تا تنگه دربند؛ منطقه سردشت به منظور پاک سازی وسیع ضدانقلاب؛ منطقه دهانه شیلر با هدف پیوند میان خط دفاعی بر روی ارتفاعات سورکوه و صاف کردن خط مرزی؛ منطقه شمال قصرشیرین با هدف تصرف ارتفاعات بشکان - کرکس و چند ارتفاع دیگر و منطقه مهران با هدف تصرف ارتفاعات جنوب کانی سخت تا قلعه آویزان و خارج کردن شهر مهران از محاصره دشمن و نیز فراهم ساختن امکان تردد از جاده دهلران - مهران. قرارگاه های تابع قرارگاه خاتم الانبیا(ص) هریک از این مناطق را شناسایی کرده و پس از برآورد نیروی مورد نیاز برای اجرای عملیات در آنها، جمع بندی خود را به قرار گاه خاتم الانبیا(ص) ارائه کردند. علاوه براین، در شمال خلیج فارس نیز دو هدف مورد بررسی قرار گرفت که یکی تصرف اسکله های البکر و العمیه و دیگری عبور از اروندرود و انهدام تجهیزات دشمن در دهانه شهر بندری فاو بود.[١] بدین ترتیب، در میان مناطق بررسی شده در جبهه های شمالی،

[١] اجرای عملیات در شمال خلیج فارس پس از بحث و بررسی بسیار بنا به دلایلی به تصویب نرسید.