درپی ایجاد یک تحول اساسی در سازمان رزم سپاه با ارتقای تیپ های آن به لشکر از نیمه دوم سال ١٣٦١، فرماندهان و دست اندرکاران سپاه مدتی است اقدامات بلندمدت جدیدی را برای افزایش سطح کیفی نیروی انسانی آغاز کرده اند.[١] براین اساس، اولین گروه پاسداران دوره دیده دافوس، به منظور رفع نقایص و ضعف های سیستم آموزش و تربیت کادر یگان ها و نیز ارتقای کیفی آنها، جلساتی را با فرماندهان سپاه برگزار کردند. در یکی از این جلسات که امروز باحضور فرماندهان قرارگاه کربلا و نیروهای دوره دیده سپاه در دانشکده فرماندهی و ستاد برگزار شد، موضوع آموزش نیروهای رده گردان به بالا مورد بحث و بررسی قرار گرفت. در این جلسه ضمن نقد سیستم آموزش سپاه و تشریح نقایص رویه حاضر، مواردی به عنوان نقاط ضعف سیستم آموزشی فعلی مطرح شد که مهم ترین آن چنین بود:

مقطعی و ضربتی بودن دوره های آموزش، ضرورت نهادینه سازی آموزش، اصلاح سیستم آموزش (تحول از روش انتقال تجربه به شیوه آموزش اصولی)، ضعف در کادرسازی و تربیت فرمانده از بین نیروهای کارآمد یگان ها، نداشتن توجه کافی به استخراج اصول کاربردی نبردهای پیشین و تدوین آن برای آموزش، لزوم ارتقای کیفی سطح اطلاعات نظامی فرماندهان رده بالا، کم توجهی در به کارگیری اصول رزم و برنامه ریزی، جایگاه نسبتاً پایین نیروهای اطلاعات - عملیات و طرح و عملیات، ناکافی بودن اطلاعات فرماندهان یگان ها از اصول پدافندی، انحصار سازمان رزم سپاه به نیروی پیاده و فقدان کار فکری و تجزیه وتحلیل در یگان ها.

در این جلسه حسن دانایی فر از نیروهای دوره دیده سپاه در دافوس، گفت: پس از انجام بررسی های اولیه درمورد ویژگی های فرمانده یگان ها در سپاه به این نتیجه رسیدیم که باید فرماندهان نظامی کم وبیش از خصلت های هجده گانه ای برخوردار باشند. از این اصول، پنج مورد آن جزو اصول تخصصی اند که جزو واجبات فرماندهی است و ١٣ ویژگی آن نیز عمومی است، این موارد به ترتیب عبارت اند از:

١. آگاهی از وظایف فرمانده لشکر.

٢. آگاهی از فعالیت های بخش پرسنلی لشکر.

٣. آگاهی از وضعیت اطلاعات و عملیات لشکر.

[١] نخستین اقدام ایران پس از عدم الفتح عملیات رمضان، جلوگیری از ایجاد رکود در جبهه ها و آسودگی خاطر دشمن از حملات ایران بود. ازاین رو، اجرای عملیات های محدود در دستور کار قرار گرفت. یکی از جنبه هایی که در اتخاذ خط مشی عملیات محدود مورد توجه قرار داشت، نبود نیروی کافی در جبهه، نیاز به زمان برای آموزش بیشتر، کادرسازی و بازسازی یگان ها و تدبیر برای بسیج بیشتر نیروی انسانی بود. (حسین اردستانی، تنبیه متجاوز، تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، ١٣٧٩، ص٣٦.)