روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٧٥٤ - روزشمار جنگ سه شنبه ٥ مهر ١٣٦٢ ١٩ ذیحجه ١٤٠٣ ٢٧ سپتامبر ١٩٨٣

کند، کمی ساده نگری و به اصطلاح بی توجهی به واقعیات باشد. زمانی شرایط ازسوی جمهوری اسلامی ایران با قاطعیت دنبال می شد و به جهانیان اعلام می شد، دراختیار هیئت های میانجی که ظاهراً خودشان را در خدمت صلح می دانستند، گذاشته می شد که ابعاد جنایت تا این حد گسترش پیدا نکرده و امید این بود که با تأمین این شرایط، جهان تجاوزگر را بشناسد و متجاوز رسوا از ادامه سیاست های تجاوزگرانه و سلطه جویانه خود در آینده منصرف شود. به همین خاطر هم بین عملیات های مختلف و بین مراحل مختلف عملیات رزمی همیشه فرصتی به متجاوز داده می شد برای اینکه اینها بتوانند راجع به شرایط ما فکر کنند و اگر راه بازگشتی وجود دارد این راه را بروند و به خواست های مشروع و منطقی امت ما جواب بدهند، ولی متأسفانه احساس شد که متجاوزین و حامیان آنها تنها زبان زور را می فهمند.»

وی افزود: «مقصود این است که پافشاری و اصرار رژیم صدام و حامیان آنها و استکبار جهانی بر ادامه تجاوز، اصرار بر عدم پاسخ به خواست های مطلوب، مشروع و منطقی جمهوری اسلامی و اصرار بر بیرون رفتن از این مهلکه بدون این لکه ننگی که بر دامن آنها نشسته بود عیان شود، برای افکار عمومی یک بار دیگر ثابت کرد که اینها بر این مواضع اصرار دارند و تنها زبان زور است که می تواند آنها را از نظریات خودشان منصرف کند. بنابراین، تصور من این است که [با تلاش] رزمندگان ما به تدریج سرزمین های اشغال شده به وسیله رژیم مزدور عراق از زیر سلطه آنها خارج شود و بقیه شرایط هم نیز ان شاءالله توسط رزمندگان ما به نحو مقتضی حاصل خواهد شد. بنابراین، بعید می دانم که در شرایط حاضر و بعد از گذشتن سه سال از جنگ تحمیلی گفت وگو از شرایط بتواند مطلوب و مقبول امت اسلامی و امتی که شعار جنگ، جنگ تا پیروزی را هرروز با صلابت و طنین بیشتری سر می دهند واقع شود.»

در پایان این مصاحبه از قائم مقام وزارت امور خارجه ایران سؤال شد: «باتوجه به نزدیکی زمان برگزاری مجمع عمومی سازمان ملل شنیده می شود تلاش هایی در جریان است تا جمهوری اسلامی را برای پایان دادن به جنگ زیر فشار بگذارند، دراین رابطه وزارت خارجه با چه موضعی در این مجمع شرکت خواهد کرد؟»

وی پاسخ داد: «البته موضع ما نسبت به گذشته هیچ گونه تغییری نخواهد داشت و این فشار همیشه ازطرف مجامع بین المللی روی ما بوده، قطعنامه های شورای امنیت، هیئت های صلح و سیاست های تبلیغاتی استکباری هرروز درپی این بوده اند که فشارهایی را بر دوش ما بگذارند و ما را وادار به پذیرش یک صلح تحمیلی بکنند و طبیعی است که ما در مقابل این فشارها تسلیم نخواهیم شد و تا زمانی که به آرمان های حق طلبانه امت ما در جنگ تحمیلی پاسخ مطلوب داده نشده و شعارهای امت ما دراین رابطه صورت تحقق به خود نگیرد، امت ما نیز فشارهای خود را در جبهه ها و میدان های جنگ افزایش خواهند داد.»[١]

[١] ویژه نامه روزنامه کیهان، ٥/٧/١٣٦٢، صص ٣ - ٢.