در شانزدهم شهریور، بمباران مواضع شبه نظامیان مسلمان لبنانی توسط هواپیماهای سوپراتاندارد فرانسوی، پرواز هواپیماهای جنگی امریکا بر فراز بیروت و گلوله باران پناهندگان فلسطینی در اردوگاه های صبرا و شتیلا توسط فالانژها، بحران لبنان را وارد مرحله ای جدید ساخت.

درپی تدوام درگیری های لبنان و تشدید دخالت های خارجی در بحران این کشور، وزارت امور خارجه ایران بار دیگر ضمن محکوم کردن مداخله نیروهای غربی در این درگیری ها، نسبت به اوضاع لبنان واکنش نشان داد. سخنگوی وزارت امور خارجه در تاریخ هفدهم شهریورماه دراین باره گفت: «حرکت اخیر نیروهای مداخله گر فرانسوی ... این واقعیت را آشکار می سازد که نیروهای چندملیتی حافظ به اصطلاح صلح در لبنان نه تنها تأمین کننده آرامش و امنیت این کشور نیست، بلکه به عنوان اهرمی درجهت پیاده کردن سیاست های استعماری کشورهای غربی در منطقه و لبنان به کار می رود.»

با آشکارتر شدن دخالت نیروهای نظامی امریکایی، فرانسوی و انگلیسی در درگیری های داخلی لبنان، انقلابیون مسلمان لبنانی نیز به تدریج وارد این منازعه شدند. در چنین وضعیتی و درحالی که رسانه های غربی و وابسته به رژیم صهیونیستی اخباری درخصوص شرکت چریک های فلسطینی و سوری در درگیری های لبنان و همکاری آنان با دروزی ها منتشر می ساختند، در ٢١ شهریور، فرماندهی ارتش لبنان، رسماً نیروهای ایرانی را نیز به شرکت در جنگ داخلی لبنان متهم کرد.

به هرحال، پس از حدود یک ماه کشمکش و جنگ داخلی در لبنان در تاریخ ٤ مهرماه ١٣٦٢، براساس طرحی که با میانجیگری عربستان تهیه شد، به طور موقت میان طرف های درگیر، آتش بس اعلام شد. این طرح در داخل و خارج از لبنان موجب بروز واکنش هایی شد. در عرصه سیاست داخلی لبنان، اعلام طرح آتش بس، استعفای شتاب زده شفیق وزان نخست وزیر این کشور را در پی داشت. در خارج از لبنان نیز، درحالی که اکثر دولت های غربی و دول عرب منطقه از طرح آتش بس استقبال کردند، ایران آن را محکوم کرد. علی اکبر ولایتی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران، دراین باره گفت: «بدیهی است حرکاتی که برای امریکا و رژیم صهیونیستی منافعی داشته باشد هرگز نمی تواند مورد قبول باشد و این همواره موضع اصولی جمهوری اسلامی ایران بوده است.»

بااین همه طرح آتش بس لبنان نتوانست به یک آشتی ملی و سراسری در لبنان بینجامد. حتی مذاکرات کمیته چهارنفره امنیتی متشکل از نمایندگان ارتش لبنان، جبهه نجات ملی، شبه نظامیان مسیحی و جنبش امل نیز راه به جایی نبرد و آتش بس بارها ازسوی طرفین نقض شد و تا پایان دوره زمانی کتاب حاضر همچنان درگیری ها ادامه یافت.