روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٣٤ - مقدمه

٨/٧/١٣٦٢: اصابت٢ موشک به مناطق مسکونی اندیمشک؛ (شهادت ٢٦ نفر، زخمی شدن ١٢٠ تن و خسارت دیدن ٤٣٠ خانه و مغازه).

٨/٧/١٣٦٢: حمله هوایی به مریوان؛ (٢ شهید و ١٥ مجروح).

١٣/٧/١٣٦٢: حمله هواپیماهای عراقی به مناطق روستایی در حوالی بانه؛ (٩ شهید و تعدادی زخمی).

١٤/٧/١٣٦٢: بمباران مریوان توسط جنگنده های عراقی؛ (٣ شهید و ٨ مجروح).

٢١/٧/١٣٦٢: بمباران مریوان به وسیله هواپیماهای میراژ عراقی؛ (شهادت ٧ تن و مجروح شدن ١٧ نفر).

ب) اهداف عراق از بمباران های مریوان و بانه

باتوجه به شدت و کثرت حملات هوایی عراق به منطقه مریوان و بانه در این دوره، لازم است تا به اهداف عراق از بمباران این مناطق نیز اشاره ای شود. ارتش عراق به دنبال آگاهی از قصد ایران برای اجرای عملیات در منطقه بانه و مریوان، افزون بر تقویت نیرو و استحکامات دفاعی خود در مناطق مذکور، بمباران شهرهای بانه و مریوان را نیز در دستور کار قرار داد. درواقع دشمن قصد داشت تا از این طریق با واردآوردن تلفات و ضایعات به نیروها و مراکز پشتیبانی در منطقه، به نحوی حرکت جمهوری اسلامی ایران را در آماده شدن برای عملیات والفجر٤ در دهانه شیلر کُند سازد و علاوه بر فشار روانی بر نیروهای مردمی، مشکلات اجتماعی - سیاسی منطقه را نیز بیشتر کند. به طورکلی، حملات هوایی عراق به مناطق مسکونی و نواحی اطراف شهرهای مریوان و بانه در مقطع زمانی روزشمار حاضر، با اهداف احتمالی نظیر ناامن سازی عقبه منطقه عملیاتی آتی، تضعیف روحیه نیروهای خودی، کاهش حمایت مردمی از ادامه راهبرد ایران مبنی بر تنبیه متجاوز، ضربه زدن به واحدهای پشتیبانی و توپخانه و جلوگیری از فعالیت های مهندسی نیروهای ایران، انجام می شد.

بااین همه، رژیم عراق به هیچ یک از اهدافش از حمله به مناطق مسکونی دست نیافت؛ چراکه مردم شهرهای بمباران شده، در مراسم تشییع پیکر شهدا ضمن ابراز خشم و نفرت شدید خود از این جنایات، از رزمندگان ایرانی می خواستند که انتقام قربانیان را در میدان نبرد از رژیم بغداد بگیرند. از سوی دیگر، عملیات والفجر٤ در روز ٢٧/٧/١٣٦٢ (مقطع زمانی روزشمار ٢٨) آغاز شد که درنتیجة آن درمجموع ٢٠٠ کیلومتر مربع از مناطق اشغالی آزاد شد و نزدیک به ١٨ هزار نفر از نیروهای دشمن کشته یا زخمی شدند و ١٠٠٠ نفر دیگر نیز به اسارت رزمندگان ایرانی درآمدند.[١]

[١] محمد درودیان، خرمشهر تا فاو، تهران: مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ، ١٣٧٨، صص ٨٠ - ٧٨.