به منظور تأمین و تصرف ارتفاعات قلعه آ ویزان، در دستور کار قرارگاه نجف قرار گرفته و لشکر٢٧ حضرت رسول(ص) نیز در احتیاط قرارگاه خاتم الانبیا(ص) قرار گیرد.

درپی فرعی شدن عملیات والفجر٥ در منطقه دربندیخان، تلاش ها برای بررسی امکان اجرای عملیات محدود بر روی ارتفاعات شاخ شمیران - برددکان به سمت سد دربندیخان و یک حمله ایذایی از ارتفاعات شیندروی و بالامبو به سمت دریاچه و سد دربندیخان آغاز شد. دراین زمینه فرمانده نیروی زمینی ارتش برای اجرای موفقیت آمیز عملیات روی شاخ بمو بر ورود گسترده هوانیروز تأکید داشت درحالی که فرمانده قرارگاه نجف و فرمانده لشکر٢٧ محمد رسول الله(ص) تضمین موفقیت اجرای عملیات را منوط به اقدام هم زمان بر روی ارتفاعات شاخ بمو با ارتفاعات دیگر ازجمله شاخ خشیک می دانستند.

سرانجام در تاریخ هفدهم مهرماه درحالی که بیش از سه ماه از آغاز کار آماده سازی عملیات والفجر٥ در منطقه دربندیخان می گذشت، طبق ابلاغ رحیم صفوی معاونت عملیات ستاد مرکزی، به فرمانده قرارگاه نجف، پس از جلسه مشترک فرماندهان ارتش و سپاه عملیات در منطقه بمو و زیمناکوه منتفی شد و قرارگاه نجف مأموریت یافت که دو عملیاتِ بنا به دستور در مناطق دربندیخان و مهران را پس از اجرای عملیات والفجر٤ پیگیری کند.

پس از آخرین تغییرات در تاریخ ٢٠/٧/١٣٦٢ مقرر گردید عملیات والفجر٤ در روز ١٢ محرم، عملیات والفجر٥ سه تا چهار روز بعد از آن و عملیات تکمیلی والفجر٣ نیز ده روز پس از عملیات شیلر اجرا شود.

ج) جبهه جنوبی

به طورکلی در این مقطع اقدامات نیروهای خودی در جبهه جنوبی را می توان در دو بخش تقسیم بندی کرد:

- انجام شناسایی های عملیات خیبر

پس از عملیات والفجر مقدماتی و در آستانه عملیات والفجر١، شناسایی های منطقه هورالعظیم نیز قوت گرفت و قرارگاهی به نام نصرت برای انجام شناسایی و طراحی اقدامات چریکی در هور، با هدف بازکردن جبهه ای در این منطقه تشکیل شد. براین اساس از نیمه نخست سال ١٣٦٢، قرارگاه نصرت به فرماندهی علی هاشمی شناسایی های این منطقه و ارائه راهکارهای مناسب طرح مانور را به سرانجام رساند و در فاصله مرداد تا مهر ١٣٦٢ به صورت سری مشغول تکمیل شناسایی ها در منطقه چزابه تا طلائیه شد. درنهایت عملیات خیبر، سوم اسفند ١٣٦٢ در منطقه طلائیه و هورالعظیم به مرحله اجرا درآمد.