احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٥٠ - دوم - تغذيه، لذت و تندرستى است

عزّوجلّ يقول:

(... وَلَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيهَا بُكْرَةً وَعَشِيّاً) [١]» [٢].

«تنها صبحانه و شام بخور و در ميان ايندو وعده غذايى، چيزى نخور، زيرا در آن تباهى بدن نهفته است، آيا نشنيده‌اى كه خداوند عزّ وجلّ فرموده:

(و هر صبح و شام، روزى آنان در بهشت مقرّر است.).»

همچنين نخوردن شام بويژه براى پيران و ميانسالان، كراهت دارد. از امام صادق عليه السلام روايت شده كه فرمودند:

«وينبغي للرجل إذا اسَنَّ أن لا يبيت إلّاوجوفه مملوءٌ طعاماً» [٣].

«هرگاه سنّ و سالى از مردى گذشت نبايد شب را بخوابد، مگر اينكه شكمش پراز غذا باشد.»

غذا خوردن پيش از ترك خانه مستحب است، اگر چه به نان و نمكى بسنده شود. از امام صادق عليه السلام دراين باره روايت شده كه فرمودند:

«إذا صلّيت الفجر فكل كسرة تطيّب بها نكهتك، وتطفئ بها حرارتك‌

، وتقوّم بها أضراسك، وتشدّ بها لِثّتك، وتجلب بها رزقك، وتحسّن بها خُلقك» [٤].

«پس‌از نماز صبح، تكّه‌اى نان بخور تا بوى نفست دلپذير، و حرارتت خاموش شود، و دندانهايت استوار گشته و لثّه‌ات محكم گردد، و روزيت را