احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٢ - ١ - تغذيه و ارزش زندگى

١- تغذيه و ارزش زندگى‌

قرآن كريم:

١- (وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ مُبِينٍ) [١].

«و هنگامى كه به آنان گفته شود:" از آنچه خدا به شمار روزى كرده انفاق كنيد"، كافران به مؤمنان مى‌گويند:" آيا ما كسى را اطعام كنيم كه اگر خدا مى‌خواست اورا اطعام مى‌كرد؟! (پس خدا خواسته است او گرسنه باشد)، شما فقط در گمراهى آشكاريد".»

٢- (وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ الْمِسْكِينَ) [٢].

«و اطعام مستمند نمى‌كرديم.»

٣- (أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ) [٣].

«يا غذا دادن در روز گرسنگى...»

٤- (إِنَّهُ كَانَ لَايُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِيمِ* وَلَا يَحُضُّ عَلَى‌ طَعَامِ الْمِسْكِينِ) [٤].

«چراكه او هرگز به خداوند بزرگ ايمان نمى‌آورد.* و هرگز مردم را بر اطعام مستمندان تشويق نمى‌نمود.»