احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٤٤٤

كشيده مى‌شوند.

٢- بايد از نزديك مراقب اعمال و رفتار فرزندان خود باشيم، و اگر فريفته دنيا شدند و يا به گمراهى تمايل يافتند، بايد پيش‌از آنكه از نظر عاطفى از ايشان تأثير بپذيريم به سرعت در برابر افعالشان به يك جبهه‌گيرى مناسب بپردازيم، از اين جهت مى‌بايست ايشان را به كارهاى خوب فراخوانيم و از منكرات نهى كنيم، و اگر نپذيرفتند بايد به اندازه‌اى كه از حق دور شده‌اند از ايشان دورى گزينيم، تا در افعالشان شريك ايشان محسوب نشويم.

٣- هركسى به محيط فرهنگى خانواده‌اش بسيار نزديك است. اين محيط معمولًا خواستها و علايق مشتركى را ميان اعضاى خانواده نهادينه مى‌كند كه در پاره‌اى از اوقات، حقايق با تعصّبات جاهلانه آميخته مى‌شوند، به ويژه آنچه با مسائل اجتماعى در ارتباط است؛ از اينرو انسان از چنين محيطى بايد برحذر باشد و سخنان را بشنود و تنها بهترين آنها را برگزيند. بديگر سخن نبايد تمام نظرات خويشاوندان خود را كوركورانه و بدون سنجيدن آنها بپذيرد.

سخن آخر اينكه: فرزندان از سويى نعمتند و از سويى مسؤوليّت آورند و از سوى ديگر بوته‌ى آزمايش. از اينرو مؤمنان بايد براى انجام وظايفشان در قبال فرزندان از خداوند متعال يارى جويند، و خداوند يارى دهنده است‌

آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - قم، چاپ: اول، ١٣٨٦.