احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٢٦ - ١ - تغذيه و ارزش زندگى

امر رهنمون مى‌سازد. از سويى نصوص و متون دينى بر لزوم اطعام تهيدستان و انفاق داده‌هاى الهى نيز دلالت دارند.

احكام:

١- واجب است كه براى كسب روزى تلاش كرد و سر بار ديگران نبود.

به همين خاطر گدايى كردن براى كسى كه بتواند كار كند و از راههاى حلال كسب روزى كند، حرام مى‌باشد.

٢- خوردن و آشاميدن، به قدرى كه زندگى انسان را از نابودى حفظ كند و يا از زيانهاى شديد چون بيمارى ويا ضعف مفرط جلوگيرى كند، واجب مى‌باشد.

٣- اگر گرسنه‌اى براى سدّ جوع و در امان ماندن از مرگ جز خوردنيها و آشاميدنيهاى حرام، چيزى براى خوردن پيدا نكند، واجب است به اندازه‌اى كه از مرگ نجات يابد از آنها بخورد.

٤- مستحبّ است از تمام روزيهاى پاك تناول كرد و ميان هيچيك از خوردنيهاى حلال تفاوت قايل نشد، چون، خداوند در هر خوردنى‌اى فوايد و لذّت و يژه‌اى قرار داده است.

٥- مستحبّ است از ميوه‌هاى گوناگون براى خوردن استفاده كرد.

٦- انسان نبايد انرژى بدست آمده از خوردنيها را مصروف افساد و پيروى از راههاى شيطانى بكند، بلكه بر اوست كه شكرگزار خداوند باشد و عمل صالح انجام دهد.