احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩ - درآمد
فصل اوّل: امنيّت و آرامش از ديدگاه فقه
امنيّت در زندگى اسلامى
درآمد:
امنيّت [١]، نخستين و ضروريترين نيازى است كه هر موجود زندهاى آن را در وجود خود احساس مىكند و هدف آن، حفظ و نگهدارى موجود زنده و دستاوردهايش مىباشد. اين نياز در سطوح متفاوتى پديدار مىشود كه عبارتند از:
١- نياز روانى، كه در بالاترين شكل خود به صورت آرامش (سكينه) و پاكى قلب از افتادن در تنگناها و ترس و اندوه و همچنين پاكى قلب از گونههاى مختلف شرارت و ستم و دشمنى، نمايان مىشود.
٢- از ويژگيها و خُلقيات پسنديدهاى است كه بر پايه اعتدال و دورى از گناه و فحشا، قوام مىيابد.
[١] - بايد بدانيم كه معنى واژه امنيّت و يا صلح در اصطلاح امروزى خود بويژه در زبان حقوق دانان وكارشناسان مسائل سياسى، با معنى مراد شده از آن در سخنان وحى و زبان فقها متفاوت است. امروزه امنيّت آن چيزى است كه سيستمهاى قانونى و سياسى از رهگذر تضمين اجراى قانون و جلوگيرى از تجاوز به حقوق مردم فراهم مىآورند، ولى در متون دينى از اين واژه به «نبود ترس و اندوه» تعبير شده است. پر واضح است كه تنها با فراهم آمدن تمام عوامل صلح و آرامش مىتوان به وضعيّتى كه درآن ترس وجود نداشته باشد، دست يافت.