احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٧٣ - ٢ - پيشگيرى از جنايت قتل

دِيَارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَأَنتُمْ تَشْهَدُونَ) [١].

«و هنگامى را كه از شما پيمان گرفتيم كه خون هم را نريزيد؛ و يكديگر را از سرزمين خود، بيرون نكنيد. سپس شما اقرار كرديد، (و براين پيمان) گواه بوديد.»

حديث شريف:

١- در حديث از حضرت امام صادق عليه السلام نقل شده كه فرمودند:

«قتل النفس من الكبائر؛ لأنّ اللَّه عزّوجلّ يقول:

(وَمَن يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزَاؤُهُ جَهَنَّمُ خَالِداً فِيهَا وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَأَعَدَّ لَهُ عَذَاباً عَظِيماً [٢])

» [٣].

«قتل نفس از گناهان كبيره محسوب مى‌شود، چراكه خداوند متعال فرموده: (و هركس، فرد با ايمانى را از روى عمد به قتل برساند، مجازات او دوزخ است، در حالى كه جاودانه درآن مى‌ماند، و خداوند بر او غضب مى‌كند، و او را از رحمتش دور مى‌سازد، و عذاب عظيمى براى او آماده ساخته است).»

٢- همچنين از امام صادق عليه السلام در باب توبه مؤمنى كه مؤمن ديگرى را از روى عمد بكشد پرسش شد. آن‌حضرت پاسخ دادند:

«إن كان قتله لإيمانه فلا توبة له، وإن كان قتله لغضب أو لسبب شي‌ء من أمر