احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٤٦ - ٥ - بالاترين مراتب بهداشت فردى

به شيردادن به فرزندان و گرفتن دايه براى آنها، و در نهايت آشنايى با آداب خوردن و آشاميدن و خواب و معاشرت و استحمام و... كه همگى به خواست الهى طول عمر و سلامتى و نيرومندى بدن را در بردارند، از جمله اين آموزه‌ها هستند.

٤- مستحب است از خداوند طلب عافيت كنيم، چون، اسباب و وسايل تندرستى و سلامتى جملگى به امر خداوند فراهم مى‌آيند. امام على بن حسين عليه السلام در يكى از دعاهاى مبارك خويش در صحيفه سجّاديّه اينگونه طلب عافيت مى‌كنند:

«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ‌

، وَعافِني عافِيَةً كافِيَةً شافِيَةً عالِيَةً نامِيَةً، عافِيَةً تُوَلِّدُ في بَدَنِى الْعافِيَةَ، عافِيَةَ الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ، وَامْنُنْ عَلَيَّ بِالصِّحَّةِ وَالْأَمْنِ وَالسَّلامَةِ في ديني وَبَدَني...» [١]

. «بارالها! بر محمّد و آلش رحمت فرست و مرا عافيتى بى‌نياز كننده و شفا دهنده ببخش كه [از دسترس بيماريها و علّتها] بالاتر و روزافزون باشد؛ عافيتى كه در بدنم توليد عافيت كند، عافيت دنيا و آخرت را. و انعام فرماى بر من به تندرستى، و امنيّت، و سلامت در دين و بدنم...»

٥- از آنرو كه سلامت و تندرستى از ارزشهاى والا محسوب مى‌شود، بايد از رهگذر عمل به آموزه‌هاى زير بصورت جدّى بدان اهتمام ورزيم:

نخست: اهتمام دائم به قوانين بهداشتى و بازدارنده از بيماريها در كشور، بويژه قوانين مرتبط با بهداشت موادّ غذايى و آشاميدنيها