احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٣٨٤ - ٤ - احترام متقابل

٨- غيبت كردن كسى با اين توجيه كه شايد او گناهكار مى‌باشد نيز جايز نمى‌باشد. علقمه در روايتى از امام صادق عليه السلام پرسيد: اى فرزند رسول خدا! مرا از كسانى كه گواهى‌شان مورد پذيرش قرار مى‌گيرد و كسانى كه گواهى‌شان پذيرفته نمى‌شود آگاه كن. آن‌حضرت فرمودند:

«يا علقمه، كلّ من كان على فطرة الإسلام جازت شهادته».

«اى علقمه! هركس برسرشت اسلام باشد شهادتش كارساز خواهد بود.»

پرسيدم: آيا گواهى گنهكاران نيز پذيرفته مى‌شود؟ آن‌حضرت فرمودند:

«يا علقمه! لو لم تُقبل شهادة المقترفين للذنوب، لما قُبلت إلّاشهادات الأنبياء والأوصياء صلوات اللَّه عليهم، لأنّهم هم المعصومون دون سائر الخلق‌

، فمن لم تره بعينك يرتكب ذنباً أو لم يشهد عليه بذلك شاهدان، فهو من أهل العدالة والستر وشهادته مقبولة وإن كان في نفسه مذنباً، ومن اغتابه بما فيه فهو خارج عن ولاية اللَّه عزّوجلّ، داخل في ولاية الشيطان» [١].

«اى علقمه! اگر گواهى گناهكاران پذيرفته نشود، جز گواهيهاى انبياء و اوصياء صلوات اللَّه عليهم پذيرفته نخواهد شد، چراكه تنها ايشان هستند كه برخلاف مردم (از هر گناهى) معصومند. پس هركس كه گناهش را با چشم نديده باشى و يا دو شاهد برگناهش گواهى نداده باشند، از اهل عدالت و پوشيدگى مى‌باشد و گواهى او نيز پذيرفته است هرچند در درون گناهكار باشد. و هركس غيبت او را بكند از ولايت الهى خارج و به ولايت شيطان‌