احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٩٦ - ٥ - سادگى و دورى از زيادهروى

«و حق نزديكان را بپرداز، و (همچنين حقِّ) مستمند و وامانده در راه؛ را و هرگز اسراف و تبذير مكن.»

٤- (وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ* فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ* وَظِلٍّ مِن يَحْمُومٍ* لَابَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ* إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُتْرَفِينَ) [١].

«و اصحاب شمال، چه اصحاب شمالى (كه نامه اعمالشان به نشانه جرمشان به دست چپ آنها داده مى‌شود)!* آنها در ميان بادهاى كشنده و آب سوزان قرار دارند،* و در سايه دودهاى متراكم و آتش‌زا!* سايه‌اى كه نه خنك است و نه آرام‌بخش.* آنها پيش‌از اين (در عالم دنيا) مست و مغرور نعمت بودند،»

حديث شريف:

١- در حديثى از اميرمؤمنان عليه السلام اينگونه آمده:

«خمس تذهب ضياعاً سراج تقده في شمس‌

؛ الدهن يذهب، والضوء لا ينتفع به...» [٢].

«پنج چيزند كه بيهوده تلف مى‌شوند (از آن پنج چيز يكى را اينگونه شرح مى‌دهند:) چراغى كه در نور خورشيد برافروخته شده باشد؛ كه روغنش هر آن از ميان مى‌رود، ولى كسى از نور چراغ بهره‌اى نمى‌برد...»

٢- از امام صادق عليه السلام روايت شده كه فرمودند: