گذشته از اينها خلسه‌ها و تجربه‌هاى معنوى اين حكيم كه در كتاب خلسة الملكوت آمده و بسيار روشنتر و صريحتر از خلسه‌هاى ديگران از جمله فلوطين در انئادها است، سند معتبر و شاهد زنده حيث قوى عرفانى و بعد وسيع معنوى اوست.

ميرفندرسكى‌ اين بزرگ استاد نيز تقريبا جامع علوم و معارف زمانش بود، علم را دوست مى‌داشت و عالمان را مى‌ستود و به سير و سلوك و تصوّف و عرفان دلبستگى ويژه‌اى داشت. در عرفان نظرى صاحب‌نظر و در عرفان عملى و سير و سلوك به راستى سالكى آگاه و مرد عمل بود. عقيده بر اين داشت كه نيل به حقايق و درك و فهم آنها از طريق استدلالهاى منطقى و برهانهاى فلسفى امكان نمى‌يابد؛ بلكه راه وصول به آنها رياضات و مجاهدات شرعى و مكاشفات و مشاهدات عرفانى است. چنانكه سرود:

اين سخن را در نيابد هيچ فهم ظاهرى‌

گر ابو نصر استى و گر بوعلى سيناستى‌ [١]