تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٥ - تفسير از وسوسههاى شيطان به خدا پناه بريد

را كه تهديد كفار و مشركان لجوج به عذابهاى الهى است، تعقيب مى‌كند.

نخست مى‌گويد:" اى پيامبر بگو پروردگارا! اگر بخشى از عذابهايى را كه به اين گروه سركش وعده مى‌دهى به من نشان دهى ..." (قُلْ رَبِّ إِمَّا تُرِيَنِّي ما يُوعَدُونَ‌) [١]

تقاضايم اين است كه هر گاه عذاب قطعى تو دامان اينها را فرو گيرد بر من منت گذار و مرا از اين مهلكه برهان كه با ظالمان و ستمگران همراه نباشم.

بدون شك عمل و برنامه پيامبر ص چيزى نبود كه او را مشمول مجازات الهى كند، و نيز بدون شك در قانون عدل الهى هرگز خشك و تر با هم نمى‌سوزند و حتى اگر در يك مملكت عظيم يك نفر خداپرست وظيفه‌شناس باشد و ديگران به جرم اعمالشان گرفتار عذاب شوند خدا آن يك نفر را نجات خواهد داد.

ولى اين دعاى پيامبر ص كه به فرمان الهى انجام مى‌گيرد به خاطر اين است كه اولا به كافران مشرك اخطار كند كه مساله آن قدر جدى است كه حتى پيامبر بزرگ اسلام ص بايد خود را به خدا بسپارد و نجات را از او بخواهد، ثانيا تعليمى است براى همه پيروان اين پيامبر كه هرگز ايمن از عذاب الهى نباشند و خود را در هر حال به او بسپارند.

و اما اينكه منظور از اين عذاب، چه عذابى است؟ بيشتر مفسران معتقدند منظور مجازاتهاى دنيوى است كه خداوند دامنگير مشركان ساخت از جمله شكست‌

[١]" اما" در آيه فوق مركب از" ان شرطيه" و" ماء زائده" است كه در اينجا به منظور تاكيد آورده شده، و معمولا براى اينكه ان شرطيه بتواند بر سر فعلى در آيد كه با" نون تاكيد" همراه است بايد كلمه" ماء" فاصله شود.