تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٢ - تفسير آيتى ديگر از آيات خدا

بلند مى‌باشد.

" معين" از ماده" معن" (بر وزن شان) به معنى جريان آب است، بنا بر اين ماء معين به معنى آب جارى است، بعضى نيز آن را از ماده" عين" يعنى آبى كه ظاهر است و با چشم ديده مى‌شود دانسته‌اند [١] به هر حال اين جمله اشاره سر بسته‌اى است به محل امن و امان و پر بركتى كه خداوند در اختيار اين مادر و فرزند قرار داد، تا از شر دشمنان در امان باشند و با آسودگى خاطر به انجام وظائف خويش بپردازند.

اما اينكه اين محل كدام نقطه بوده است؟ در ميان مفسران گفتگو بسيار است.

بعضى آن را ناصره (از شهرهاى شامات) زادگاه حضرت مسيح ع مى‌دانند، چرا كه به هنگام تولدش گروهى از دشمنان كه خبر تولد او و آينده وى را اجمالا دريافته بودند در صدد نابوديش بر آمدند، اما خدا او را در آن محل امن و امان و پر نعمتى حفظ كرد.

بعضى ديگر آن را اشاره به سرزمين مصر مى‌دانند چرا كه عيسى و مادرش مريم مدتى از عمر خود را براى نجات از چنگال دشمنان به سرزمين مصر پناه بردند.

بعضى ديگر آن را به سرزمين" دمشق" و بعضى سرزمين" رملة" (يكى از شهرهاى شمال شرقى بيت المقدس) تفسير كرده‌اند چرا كه مسيح و مادرش در هر يك از اين مناطق، قسمتى از عمر خود را گذراندند.

اين احتمال نيز وجود دارد كه جمله فوق اشاره به محل تولد مسيح ع در بيابان بيت المقدس باشد، جايى كه خداوند آن را محل امنى براى اين مادر و فرزند

[١] در صورت اول ميم جزء كلمه است و بر وزن" فعيل" است و در صورت دوم ميم زائده است و بر وزن" مفعول" مى‌باشد (مانند مبيع).