تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٦ - نكتهها

صرفنظر شود و به اين ترتيب هيچگونه تضادى در روايات نيست.

*** ٤- در حديثى از امام باقر ع مى‌خوانيم كه با" قتاده" فقيه معروف اهل بصره گفتگويى داشت، و در ضمن از حضور در مجلس امام ع و ابهت خاص آن حضرت كه سراسر قلب او را فرا گرفته بود اظهار شگفتى كرد، امام به او فرمود: آيا مى‌دانى كجا نشسته‌اى؟ در برابر همانها كه خدا درباره آنها گفته: فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَ إِقامِ الصَّلاةِ وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ.

سپس فرمود: فانت ثم و نحن اولئك: تو آن هستى كه گفتى (فقيه اهل بصره) و ما اين هستيم كه قرآن مى‌گويد! قتاده در جواب گفت: صدقت و اللَّه، جعلنى اللَّه فداك، و اللَّه ما هى بيوت حجارة و لا طين:" راست گفتى فدايت گردم، به خدا سوگند منظور خانه‌هاى سنگى و گلى نيست" (منظور خانه‌هاى وحى و ايمان و هدايت است) [١]

*** ٥- در حديث ديگرى نقل شده كه درباره اين گروه از مردان الهى كه پاسدار وحى و هدايتند فرمود:

هم التجار الذين‌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ‌، اذا دخل مواقيت الصلاة ادوا الى اللَّه حقه فيها:

" آنها تاجرانى هستند كه تجارت و بيع آنان را از ياد خدا غافل نمى‌سازد، هنگامى كه وقت نماز داخل مى‌شود حق آن را اداء مى‌كنند" [٢] اشاره به اينكه آنها در عين فعاليتهاى سازنده و مثبت اقتصادى تمام فعاليتهايشان تحت الشعاع نام خدا است، و چيزى را بر آن مقدم نمى‌شمردند.

***

---

[١] و [٢] همان مدرك صفحه ٦٠٩.