تفسير نمونه ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - تفسير نخستين فرمان جهاد
" به طور مسلم خداوند كسانى كه او را يارى كنند و از آئين و مراكز عبادتش دفاع نمايند يارى مىكند" (وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ).
و بدون شك اين وعده خدا انجام شدنى است چرا كه" او قوى و قادر و غير قابل شكست است" (إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ).
تا مدافعان خط توحيد تصور نكنند در اين ميدان مبارزه حق و باطل، و در برابر انبوه عظيم دشمنان سر سخت تنها و بدون تكيهگاهند.
و از پرتو همين وعده الهى بود كه مدافعان راه خدا در ميدانهاى جنگ با دشمنان با اينكه در بسيارى از صحنهها از نظر نفرات و ساز و برگ جنگى در اقليت بودند بر آنها پيروز مىشدند، آن چنان پيروزى كه جز از طريق نصرت و يارى الهى قابل تفسير و توجيه نبود.
آنها هرگز پس از پيروزى، همچون خودكامگان و جباران، به عيش و نوش و لهو و لعب نمىپردازند، و در غرور و مستى فرو نمىروند، بلكه پيروزيها و موفقيتها را نردبانى براى ساختن خويش و جامعه قرار مىدهند آنها پس از قدرت يافتن تبديل به يك طاغوت جديد نمىشوند، ارتباطشان با خدا محكم و با خلق خدا نيز مستحكم است چرا كه" صلاة" (نماز) سمبل پيوند با خالق است، و" زكات" رمزى براى پيوند با خلق، و امر به معروف و نهى از منكر پايههاى اساسى ساختن يك جامعه سالم محسوب مىشود و همين چهار صفت براى معرفى اين افراد كافى است