تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٦

خارجى رأيش محترم است، اين دليل بر آن نيست كه در احكام كلى شرع بتوان اجتهاد كرد و با مصلحت‌انديشى، حكمى وضع يا حكمى را نفى نمود.

او هنگامى كه شما را براى مساله‌اى فرا مى‌خواند حتما يك موضوع مهم الهى و دينى است، بايد آن را با اهميت تلقى كنيد، و به طور جدى روى آن بايستيد، دعوتهاى او را ساده نگيريد كه فرمانش فرمان خدا و دعوتش دعوت پروردگار است.

سپس ادامه مى‌دهد:" خداوند كسانى را كه از شما براى جدا شدن از برنامه‌هاى مهم پيامبر ص پشت سر ديگران پنهان مى‌شوند، و يكى پس از ديگرى فرار مى‌كنند مى‌داند" و مى‌بيند (قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِواذاً).

" اما آنها كه مخالفت فرمان او مى‌كنند بايد از اين بترسند كه فتنه‌اى دامنشان را بگيرد، يا عذاب دردناك به آنها برسد" (فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌).

" يتسللون" از ماده" تسلل" در اصل به معنى بر كندن چيزى است (مثلا گفته مى‌شود" سل السيف من الغمد" يعنى شمشير را از غلاف كشيد) و معمولا به كسانى كه مخفيانه و به طور قاچاقى از جايى مى‌گريزند،" متسللون" گفته مى‌شود.

" لواذا" از" ملاوذه" به معنى استتار است، و در اينجا به معنى عمل كسانى است كه پشت سر ديگرى خود را پنهان مى‌كنند يا در پشت ديوارى قرار مى‌گيرند و به اصطلاح افراد را خواب مى‌كنند و فرار مى‌كنند، اين عملى بوده است كه منافقين به هنگامى كه پيامبر ص مردم را براى جهاد يا امر مهم ديگرى فرا مى‌خواند انجام مى‌دادند.

قرآن مجيد مى‌گويد: اين عمل زشت منافقانه شما اگر از مردم پنهان‌