تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٥ - تفسير گوشهاى از مجازات بدكاران

[سوره المؤمنون (٢٣): آيات ١٠١ تا ١٠٤]

فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَ لا يَتَساءَلُونَ (١٠١) فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (١٠٢) وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ (١٠٣) تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ (١٠٤)

ترجمه:

١٠١- هنگامى كه در" صور" دميده شود هيچگونه نسبى ميان آنها نخواهد بود، و از يكديگر تقاضاى كمك نمى‌كنند (چون كارى از كسى ساخته نيست).

١٠٢- كسانى كه ترازوهاى (سنجش اعمال) آنها سنگين است آنان رستگارانند.

١٠٣- و آنها كه ترازوهاى عملشان سبك مى‌باشد كسانى هستند كه سرمايه وجود خود را از دست داده در جهنم جاودانه خواهند ماند.

١٠٤- شعله‌هاى سوزان آتش همچون شمشير به صورتهاشان نواخته مى‌شود و در دوزخ چهره‌اى در هم كشيده دارند.

تفسير: گوشه‌اى از مجازات بدكاران‌

در آيات گذشته چنان كه ديديم سخن از جهان برزخ در ميان بود، و به دنبال آن در آيات مورد بحث سخن از قيامت و قسمتى از حالات مجرمان در آن جهان است.