تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٨ - تفسير دو گروه متخاصم در برابر هم!

(وَ هُدُوا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ‌).

سخنانى روحپرور، و جمله‌ها و الفاظى نشاط آفرين و كلماتى پر از صفا و معنويت كه روح را در مدارج كمال سير مى‌دهد و جان و دل انسان را مى‌نوازد و پرورش مى‌دهد.

و همچنين" به سوى راه خداوند حميد و شايسته ستايش هدايت مى‌گردند" (وَ هُدُوا إِلى‌ صِراطِ الْحَمِيدِ) [١] راه شناسايى خدا و نزديك شدن معنوى و روحانى به قرب جوار او، راه عشق و عرفان.

آرى خداوند مؤمنان را با هدايت كردن به سوى اين معانى به آخرين درجه لذات روحانى سوق مى‌دهد.

در حديثى كه" على بن ابراهيم" مفسر معروف، در تفسير خود آورده است چنين مى‌خوانيم كه منظور از" طيب من القول" توحيد و اخلاص است و منظور از" صراط الحميد" ولايت و قبول رهبرى رهبران الهى است (البته اين يكى از مصاديق روشن آيه است).

ضمنا از تعبيرات مختلفى كه در آيات فوق و همچنين در شان نزول آنها وارد شده چنين بر مى‌آيد كه آن عذابهاى سخت و سنگين براى گروه خاصى از كافران‌

[١] واژه (حميد) به معنى" محمود" به كسى مى‌گويند كه درخور ستايش است و در اينجا منظور خدا است، بنا بر اين" صراط الحميد" به معنى راه وصول به مقام قرب و خشنودى پروردگار است.

بعضى نيز احتمال داده‌اند كه" حميد" در اينجا معنى وصفى براى صراط دارد و از قبيل" اضافه بيانيه" است، بنا بر اين معنى چنين مى‌شود: آنها به سوى راهى هدايت مى‌شوند كه شايسته هر گونه ستايش است (آلوسى در روح البيان) ولى معنى اول صحيحتر به نظر مى‌رسد.