تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٧ - تفسير باز هم نشانههاى توحيد

و از آنجا كه تعدد عوالم و طرق آنها ممكن است اين توهم را به وجود آورد كه آيا اين وسعت و عظمت عالم موجب نخواهد شد كه آفريدگار از آنها غافل گردد، در پايان آيه بلا فاصله مى‌فرمايد:" ما هرگز از آفرينش خود غافل نبوده و نخواهيم بود" (وَ ما كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غافِلِينَ‌).

تكيه بر روى عنوان" خلق" در اينجا اشاره به اين است كه مساله آفرينش و خلقت به خودى خود دليل علم آفريدگار و توجه او به آنها است، مگر مى‌شود" آفريننده" از" آفريده" خود غافل باشد؟!.

اين احتمال نيز در تفسير آيه وجود دارد كه منظور اين است: ما راههاى فراوانى براى آمد و شد فرشتگان بر فراز شما قرار داديم و از حال شما غافل نيستيم و فرشتگان ما نيز شاهد و ناظر اعمال شمايند.

نه آن قدر زياد كه زمينها را در خود غرق كند، و نه آن قدر كم كه تشنه كامان در جهان گياهان و حيوانات سيراب نگردند.

آرى از" آسمان" كه بگذريم و به" زمين" بپردازيم يكى از مهمترين مواهب الهى آبى است كه مايه حيات همه موجودات زنده است.

سپس به مساله مهمترى در همين رابطه كه مساله ذخيره آبها در منابع زير زمينى است پرداخته مى‌گويد" ما اين آب را در زمين در مخازن مخصوص ساكن كرديم، در حالى كه اگر مى‌خواستيم آن را از بين ببريم كاملا قدرت داشتيم" (فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْضِ وَ إِنَّا عَلى‌ ذَهابٍ بِهِ لَقادِرُونَ‌).

مى‌دانيم قشر روئين زمين از دو طبقه كاملا مختلف تشكيل يافته: طبقه نفوذ پذير