(دنبال اثر دو تا از آيه‌هاى قرآن مى‌گردم پيدايش نمى‌كنم يكى آيه:(ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ) است كه هر چه دعا مى‌كنيم استجابتى نمى‌بينيم فرمود: يعنى مى‌پندارى خدا خلف وعده مى‌كند؟ عرضه داشتم: نه، فرمود: پس چى؟ عرضه داشتم نمى‌دام علتش چيست، فرمود ليكن من علتش را برايت مى‌گويم، كسى كه خدا را در دستوراتش اطاعت كند، آن گاه در جهتى كه بايد، دعا كند دعايش اجابت مى‌شود، عرضه داشتم جهت دعا چيست؟ فرمود: اينكه قبل از دعا خدا را حمد و تمجيد گويى، و نعمت‌هايى كه به تو داده برشمارى، و شكر بگزارى، و سپس بر محمد و آل او صلوات بفرستى، آن گاه گناهان خود را بياد آورده از آنها طلب مغفرت كنى، آن گاه به دعا بپردازى، اين است جهت دعا، آن گاه پرسيد: آيه دوم چيست؟ عرضه داشتم: آيه شريفه:(وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ)[١] است براى اينكه من انفاق مى‌كنم و خلفى و اثرى نمى‌بينم، فرمود: آيا مى‌پندارى خداى تعالى خلف وعده مى‌كند؟ عرضه داشتم: نه، فرمود: پس چى، عرض كردم: نمى‌دانم، فرمود: اگر كسى از راه حلالش كسب روزى كند، و در راه حقش انفاق نمايد يك درهم انفاق نمى‌كند مگر آنكه خدا نظير و عوض آن را به او مى‌دهد.[٢] مؤلف: توجيه اين حديث و امثال آن، كه در باب آداب دعا وارد شده، روشن است، براى اينكه همه مى‌خواهند بنده را به حقيقت دعا و درخواست نزديك سازند.

و در الدر المنثور است كه ابن عمر گفت: رسول خدا ص فرمود: خدا وقتى مى‌خواهد دعاى بنده را مستجاب كند حالت دعا به او مى‌دهد.

و نيز ابن عمر از رسول خدا ص نقل كرده كه فرمود: كسى كه در دعا را به رويش گشوده باشند حتما درهاى رحمت را نيز به رويش گشوده‌اند.

و در روايتى ديگر فرموده از شما كسى كه در دعا به رويش باز شود درهاى بهشت به رويش باز شده.[٣] مؤلف: اين معنا از طرق ائمه اهل بيت ع نيز روايت شده، فرموده‌اند كسى كه حالت دعايش داده باشند، اجابتش نيز داده‌اند، و معناى اينگونه احاديث از بيان گذشته ما روشن گرديد.

[١] سوره سبا آيه ٣٩

[٢] بحار الانوار ج ٩٣ ص ٣١٦

[٣] بحار الانوار ج ٦٩ ص ٤٠٩ حديث ١١٤