ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٥٢١ - عرش و نسبت آن با كرسى

اهل بيت ع تنها در اين روايت آمده و ساير روايات تنها به اثبات حاملين براى عرش اكتفاء كرده و در حقيقت همان را گفته كه قرآن كريم مى‌گويد، چون در قرآن به همين معنا اكتفاء شده، كه عرش، حاملينى دارد، فرموده:(الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ مَنْ حَوْلَهُ).[١] و نيز فرموده:(وَ يَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ)[٢] ممكن هم هست كه خبر نامبرده را بتوان اينطور تصحيح كرد: كه كرسى (به بيانى كه خواهد آمد) با عرش متحد است، و هر دو يك چيز هستند، يك چيزى كه ظاهر و باطنى دارد، ظاهر آن كرسى و باطن آن عرش است قهرا وقتى يكى از آن دو، حاملين داشته باشد، ديگرى هم دارد.

و نيز در تفسير عياشى از معاوية بن عمار از امام صادق ع روايت كرده كه معاويه گفت: از آن جناب پرسيدم: معناى جمله:(مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ) چيست؟

و منظور از اين شفيعان چه كسانى هستند؟ فرمود: مائيم آن شفيعان.[٣] مؤلف: اين روايت را برقى هم در كتاب محاسن‌[٤] خود آورده، و خواننده توجه فرمود كه شفاعت در آيه مطلق است، هم شفاعت تكوينى يعنى وساطت اسباب را شامل مى‌شود، و هم شفاعت تشريعى و اصطلاحى را كه همان شفاعت آل محمد ع است.

پس بايد گفت روايت خواسته است آيه شريفه را با مصداق روشنى از شفيعان تطبيق كرده باشد.

[١] آنهايى كه عرش و ساكنان پيرامون آن را حمل مى‌كنند. سوره مؤمن، آيه ٧

[٢] امروز عرش پروردگارت را هشت نفر كه ما فوق فرشتگان هستند حمل مى‌كنند. سوره الحاقه، آيه ١٧

[٣] تفسير عياشى، ج ١، ص ١٣٦

[٤] محاسن برقى، ص ١٨٤