این عشایر ایران یکى از بهترین خزائن ملت است و در زمان رضاشاه به امر اجانب مامور شد که عشایر را در هر جا که هست سرکوبى کند. براى اینکه مطالعاتى که کرده بودند اجانب، یکى از چیزهائى که ممکن بود جلوى اجانب را بگیرد و نگذارد که اینها به طرف ایران رخنه بکنند، عشایر بودند. اینها با هر احتمالى یک سدى درست مى‌کردند که جلوى آن متحمل را بگیرند. احتمال مى‌دادند که روحانیون از مقاصد آنها جلوگیرى مى‌کنند، رضاخان را واداشتند به اینکه با روحانیون بجنگد. همان طور که دیدید، یعنى شاید شما اکثرا یادتان نباشد ولکن من یادم است و پیرمردها یادشان است، دیدید که با روحانیون چه کردند به طورى که در همین مدرسه فیضیه نمى‌توانستند طلبه‌ها توى حجره‌هاى خودشان روز بمانند. آنها مجبور بودند که قبل از آفتاب بروند به باغات و آخر شب برگردند براى اینکه اگر در مدرسه بودند، مى‌آمدند پاسبان‌ها مى‌ریختند مدرسه و مى‌بردند آنها را و خلع لباس مى‌کردند، حبس مى‌کردند و چه مى‌کردند و با بزرگان، از روحانیون هم مخالفت‌هاى زیاد شده، گرفتاریهاى زیاد آنها داشتند. به حبس عده‌اى رفتند، بعضى را کشتند روى همین احتمال که روحانیون یک سدى باشند در مقابل اجانب، عشایر هم یک سد دیگرى بود که اینها خیال این را مى‌کردند عشایر اگر در ایران باشند (همین طور هم بود) قدرت عشایر باشد، از باب اینکه اینها توجه به اسلام دارند ممکن است که جلوى مقاصد آنها را بگیرند. از این جهت عشایر را یکى پس از دیگرى خلع سلاح کردند و از محل خودشان بیرون کردند و به قول خودشان تخته قاپو کردند و این مسائلى که براى همه عشایر پیش آوردند و هر چه توانستند این ذخائر ملت ما را، این ذخائر انسانى را، هر چه توانستند این ذخائر را چپاول کردند، از بین بردند.

مى‌دیدند که مجالس، مجالسى که در ایران تشکیل مى‌شود، مجالس وعظ و خطابه و مجالس روضه احتمال داشت که براى اینها ضرر داشته باشد، جلوى آن را گرفتند. ما دیدیم که در تمام ایران دیگر مجلس روضه‌اى یک وقت نبود. و در قم بعضى از آقایان، آقاى صدوقى یزدى مجلس روضه‌اى قبل از اذان صبح داشت که اول اذان دیگر تمام شده باشد. مجالس را بکلى از بین بردند، مساجد و ائمه مساجد و مراجع و هر چه بود، اینها از بین بردند یعنى نگذاشتند دیگر این قوه فعاله قوه داشته باشد و