من تمام مشکلاتى که شما گفتید و آن مشکلاتى که ایشان گفتند و زیادتر از اینها من مى‌دانم و به این مشکلات مطلعم. من مى‌دانم که ارتش تا سلسله مراتبش محفوظ نباشد و تا تحت یک ضابطه نباشد نمى‌شود به او ارتش گفت. ارتشى که پائین‌تر از بالاتر اطاعت نکند این ارتش نمى‌تواند یک ارتشى باشد که دفاع بکند از ایران، این شکى نیست، چنانچه مى‌دانم که روحیه بعضى از قشرهاى اینها هم به واسطه همین مسائلى که مع‌الاسف بیشتر بوده است و بعضى چیزها که واقع شده است اینها هم یک قدرى سست شده‌اند در مسائل. این را هم من مى‌دانم که کمیته‌ها در همه ایران، در همه جا یک نابسامانى‌هائى دارند و یک اختلافاتى هست همه اینها را من اطلاع دارم. مشکلات معلوم است، حل مشکلات یک قدرى محتاج به زمان است، خوب، الان مشکلات براى دولت زیاد است، براى ارتش زیاد است براى سایر اقشار زیاد است و مع‌الاسف در این وقت زیادتر شده و حالا هم رو به زیادى است لکن رفع مشکلات یک امرى است که آنى نمى‌شود، در چند لحظه و چند روز و چند ماه نمى‌شود، این باید به تدریج رفع بشود.

تکلیف شرعى هر فرد، خدمت به اسلام است‌

و مهم این است که ما همه‌مان و هر فردى خودش را مکلف بداند به اینکه باید حالا خدمت بکند. یک وقت مثلاً بود که ما مى‌گفتیم چه کار داریم به اینکه مرزها چه است، این با ارتش است شما مى‌گفتید ما چه کار داریم که در داخل شهر، بین شهرها چه رخ مى‌دهد، بین شهرها ژاندارمرى باید حل بکند. ژاندارمرى مى‌گفتند چه کار داریم که داخل شهر چه مى‌گذرد، این را باید شهربانى حل کند. هر کدام به دیگرى واگذار مى‌کردند. البته در مواقعى که مواقع عادى است مسأله همین طور است، هر رشته از اینها مامور یک فتنه هستند، اما در مواقعى که غیر عادى است مملکت عادى نیست، مثلاً فرض بفرمائید که جلوگیرى از خرابکارى‌هائى که در قشر زارع و قشر دهقان مى‌شود، ژاندارمرى باید جلویش را بگیرد، اما وقتى که شما دیدید که کشورتان اگر زراعت نداشته باشد، اگر نتوانند اینها زراعتى را که کرده‌اند جمع بکنند، کشور به خطر مى‌افتد، احتیاج زیاد مى‌شود، گرسنگى زیاد مى‌شود،