ان الانسان لفى خسر الا الذین آمنوا و عملو الصالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصبر همه انسان‌ها در خسرانند مگر آن طایفه‌اى که مومن باشند و عمل صالح داشته باشند و مردم را، ملت را به صبر و به حق دعوت کنند. در این استثناء نیست که اگر کسى چشمش معیوب باشد یا اگر کسى دستش معیوب باشد، همه در خسرند الا الذین آمنوا اصلاً در اسلام جسم مطرح نیست، بدن مطرح نیست، روح مطرح است،ایمان مطرح است. شما بچه‌ها که مثل فرزندان من هستید، از اینکه پاى شما معیوب است هیچ غصه نخورید. آنچه میزان انسانیت است همین آیه‌اى که شما خواندید، آنچه میزان سعادت است این است که انسان مومن باشد و صبر داشته باشد و دیگران را به صبر وادار کند و حق بگوید و دیگران را به حق وادار مى‌کنید شما سعادتمندید. آنهائى که همه چیز دنیا دارند، هم سلامت بدن دارند، هم مادیاتشان تامین است لکن‌ایمان ندارند، اینها غرق در خسارات هستند، معنوى و بلکه خسارات مادى هستند.

سعادت مربوط به روح و قلب انسان است‌

سعادت به داشتن دست نیست و به داشتن پا نیست، سعادت به داشتن مال نیست، سعادت یک امرى است که مربوط به روح است، مربوط به قلب انسان است. شما بچه‌هاى عزیز من که روحتان سالم است، قلبتان پاک است و انشاءالله بر مبناى‌ایمان و تواصى به صبر و حق رشد مى‌کنید، شما سعادتمندید و من از خداى تبارک و تعالى سعادت همگى شما را مى‌خواهم و این چیزى را که خواستید انشاءالله امیدوارم که یک قدرى اوضاع آرامش پیدا بکند، به همه امور انشاءالله رسیدگى بشود و دولتها رسیدگى بکنند. خداوند همه شما را حفظ بکند. من شماها را مثل فرزند خودم مى‌دانم همه شماها نور چشم من هستید. خدا به شما سلامت عنایت بکند و شفا عنایت بکند.