مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٤ - ١٣- رمى جمرات در روزهاى يازدهم و دوازدهم

مكّه برود، چنانچه تا روز سيزدهم متوجّه شود بايد برگردد و انجام دهد، و در صورتى كه خودش نتواند، بايد نايب بگيرد، و اگر بعد از روز سيزدهم متوجّه شود، يا عمداً آن را به تأخير اندازد، بايد خودش يا نائبش در سال بعد در همان ايّام قضا نمايد، و حجّش صحيح است.

مسأله ١٢٥٤- اگر رمى جمرات را فراموش كند، و زمانى يادش بيايد كه از مكّه خارج شده، واجب است خودش در سال بعد قضاى آن را بجا آورد، و در صورت عدم امكان، كسى براى او نيابت كند.

مسأله ١٢٥٥- حكم كسى كه رمى بعضى از جمرات را فراموش كند (نه تمام آنها را) همانند كسى است كه تمام آنها را فراموش كرده، كه در مسائل بالا روشن شد؛ بلكه كسى كه كمتر از هفت سنگ در تمام جمرات يا بعضى از آنها انداخته، همين حكم را دارد؛ (بنابر احتياط واجب).

مسأله ١٢٥٦- اشخاصى كه معذور از انداختن سنگ هستند، مانند بيماران، اطفال، معلولينى كه قادر بر رمى نيستند، افراد بيهوش، كسانى كه از شدّت ضعف توانايى بر رمى ندارند، و مانند آنها، بايد نايب بگيرند، و اگر از نايب گرفتن هم عاجز باشند، مثل اطفال و افراد بيهوش، ولىّ آنها يا شخص ديگرى، به نيابت از آنها رمى جمرات مى‌كند، و در سال بعد نايب مى‌گيرند.

مسأله ١٢٥٧- هرگاه پس از انجام رمى توسّط نائب، عذر برطرف شود و وقت باقى باشد، احتياط آن است كه خودش دوباره انجام دهد.

مسأله ١٢٥٨- چنانچه بيمار مأيوس از بهبودى خود باشد، يا معذور نااميد از برطرف شدن عذر گردد، واجب است نايب بگيرد، و اگر مأيوس نيست احتياطاً صبر كند.

مسأله ١٢٥٩- اگر شخصى معذور از رمى باشد، و اطرافيان او مأيوس از برطرف شدن عذرش باشند، بايد با اجازه او برايش نايب بگيرند، و بدون اذن كافى نيست.