مناسك جامع حج - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢ - اهميّت حج در اسلام

شده كه يكى از معانى آيه، كسى است كه حجّ واجب خود را پيوسته به تأخير مى‌اندازد، تا مرگ او فرا مى‌رسد (او در قيامت نابينا خواهد بود). [١]

در حديث ديگرى آمده است: «هركس حجّ واجب را بدون عذر ترك كند، روز قيامت يهودى يا نصرانى محشور مى‌شود». [٢]

و در مقابل، براى حج آنچنان پاداشهاى عظيمى در روايات اسلامى وارد شده، كه درباره كمتر عملى ديده مى‌شود.

چنان‌كه در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «كسانى كه حج و عمره به جا آورند ميهمان خدا هستند، هر چه بخواهند خدا به آنها مى‌دهد، و هر دعايى كنند به اجابت مى‌رسد، و اگر درباره كسى شفاعت كنند پذيرفته مى‌شود ... و اگر در اين راه بميرند خداوند تمام گناهان آنها را مى‌بخشد». [٣]

و نيز در حديث ديگرى از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم:

«الْحَجُّ المَبْرُورُ لَيْسَ لَهُ جَزاءٌ الَّا الجَنَّة؛

حجّ مقبول پاداشى جز بهشت ندارد!». [٤]

و در حديث سوّم از همان حضرت مى‌خوانيم:

«مَنْ حَجَّ الْبَيْتَ ... خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِهِ كَيَومٍ وَلَدَتْهُ امُّهُ‌

؛ كسى كه حج به جا آورد از گناه پاك مى‌شود، همانند روزى كه از مادر متولّد شده است». [٥]

و اين بزرگترين موهبت، و برترين افتخار، و بالاترين پاداش است.

[١] وسائل الشيعه، جلد ٨، ابواب وجوب الحج، باب ٦، حديث ٥.

[٢] همان، باب ٧، حديث ١.

[٣] تهذيب الاحكام، جلد ٥، باب ثواب الحج، صفحه ٢٩، حديث ١٧.

[٤] عوالى‌اللئالى، جلد اوّل، صفحه ٤٢٧، حديث ١١٤. و صحيح بخارى، جلد ٣، صفحه ٢.

[٥] همان، صفحه ٤٢٦، حديث ١١٣.