٣٧٦. امام صادق عليه السلام: در سفارش‌هاى لقمان به پسرش ناتان، اين است كه به او گفت: «پسرم! از چيزهايى كه بايد با آن، در برابر دشمنت مسلّح شوى تا زمينگيرش كنى، نرمى با او و اظهار خشنودى از اوست؛ ولى با كناره‌گيرى، خود را از او دور نكن، كه رازت براى او آشكار مى‌شود و براى [سرنگونىِ‌] تو تدارك مى‌بيند.

پسرم! از خدا چنان بترس كه اگر با نيكىِ دو جهان به او برخوردى، [باز هم‌] بترسى كه خدا كيفرت دهد، و چنان به خدا اميدوار باش كه اگر با گناهان دو جهان به او برخوردى، [باز هم‌] اميدوار باشى كه خدا تو را بيامرزد.

پسرم! صخره بزرگ و آهن و هر بار سنگينى را بر دوش كشيدم؛ ولى چيزى سنگين‌تر از همسايه بد، بر دوش نكشيدم. همه تلخى‌ها را چشيدم؛ ولى چيزى تلخ‌تر از فقر نچشيدم».

٣٧٧. امام كاظم عليه السلام: لقمان پيوسته به پسرش مى‌گفت: «پسرم! دنيا درياست و در آن، گروه‌هاى بسيارى غرق شده‌اند. پس بايد كشتىِ تو در آن، پروا كردن از خداى تعالى، و پُل تو ايمان به خدا، و بادبان كشتى‌ات توكّل باشد، تا پسرم! شايد نجات پيدا كنى؛ هر چند من گمان ندارم كه نجات‌يابنده باشى.

پسرم! چگونه مردم از آنچه وعده داده شده‌اند، نمى‌ترسند، در حالى كه هر روز، از [عمر] آنان كاسته مى‌شود؟! و چگونه كسى كه اجلِ پايان‌پذيرى دارد، براى آنچه وعده داده شده، مهيّا نمى‌گردد؟!

پسرم! از دنيا به اندازه نياز، بر گير و چنان در آن وارد نشو كه به آخرتت زيان رسانَد، و آن را چنان رها نكن كه سربارِ مردم شوى، و چنان روزه بگير كه شهوتت را قطع كند و روزه‌اى نگير كه از نماز، بازت دارد؛ چرا كه نماز، نزد خدا، از روزه بزرگ‌تر است».

٣٧٨. المواعظ العددية از جمله سفارش‌هاى لقمان عليه السلام به پسرش: پسرم! بدان كه به چهارصد پيغمبر، خدمت كرده‌ام و از ميان سخنان آنان، چهار سخن را دريافته‌ام، كه چنين‌اند: هرگاه در نماز بودى، دلت را

حفظ كن، و هرگاه سر سفره بودى، گلويت را نگه دار، و هرگاه در خانه ديگرى بودى، چشمت را نگه دار، و هرگاه در ميان مردم بودى، زبانت را نگه دار.