حكمت نامه لقمان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٣ - ٥/ ١٦ توكل بر خدا

٥/ ١٥ خوش گمانى به خدا

١٣١. كنز الفوائد در آنچه لقمان عليه السلام به پسرش گفت: اى پسرم! به خدا خوش‌گمان باش. آنگاه، از مردم بپرس: كيست كه به خدا خوش‌گمان بوده، ولى خدا طبق گمان او رفتار نكرده باشد؟

٥/ ١٦ توكّل بر خدا

١٣٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: لقمان حكيم، هنگامى كه پسرش را موعظه مى‌كرد، به او گفت: «اى پسرم! كيست كه از خداوند عز و جل سراغ گرفت، ولى او را نيافت؟ و كيست كه به خدا پناه بُرد، ولى خدا از او دفاع نكرد؟ يا كيست كه به خدا توكّل كرد، ولى خدا او را كفايت ننمود؟»

١٣٣. كنز الفوائد در آنچه لقمان عليه السلام به پسرش گفت: اى پسرم! به خدا توكّل كن، آنگاه، از مردم بپرس: كيست كه به خدا توكّل كرده، ولى خدا او را كافى نبوده باشد؟

١٣٤. الاختصاص‌ به نقل از اوزاعى، درباره آنچه لقمان عليه السلام به پسرش گفت: اى پسرم! كيست كه خدا را ياد كرده باشد، ولى خدا او را ياد نكرده باشد؟ كيست كه به خدا توكّل كرده باشد، ولى خدا او را به ديگرى واگذاشته باشد؟ و كيست كه به سوى خداى گرامى ياد، تضرّع و زارى كرده باشد، ولى خدا به او رحم نكرده باشد؟

١٣٥. إرشاد القلوب: سفارش لقمان به پسرش است كه گفت: ... «اى پسرم! بر

تو لازم است كه از آنچه در دست مردم است، مأيوس باشى و به وعده خدا اعتماد كنى. درباره آنچه بر تو واجب گرديده، تلاش كن و تلاش درباره آنچه برايت ضمانت گرديده است را رها كن، و در همه كارهايت به خدا توكّل كن تا كفايتت كند».