حكمت نامه لقمان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٧ - فصل دهم حكمت هاى جامع

٣٧٠. امام صادق عليه السلام‌ در بيان سفارش‌هاى لقمان عليه السلام به پسرش: اى پسرم! مردمِ پيش از تو، براى فرزندانشان سرمايه جمع كردند؛ ولى نه سرمايه باقى مانْد و نه آن كسى كه سرمايه برايش جمع شده بود. همانا تو بنده‌اى اجير شده هستى كه به انجام دادن كارى مأمور شده‌اى و مزدى نيز به تو وعده داده شده است. پس به انجام دادن كارت وفادار باش و مزدت را بگير.

در اين دنيا، همانند گوسفندى مباش كه در زراعت سبزى داخل مى‌شود و آن قدر مى‌خورد كه چاق مى‌گردد و هنگام چاقى‌اش كشته مى‌شود؛ بلكه دنيا را همانند پلى بر روى رودخانه‌اى به شمار آور كه از آن مى‌گذرى و آن را رها مى‌كنى و تا پايان روزگار، به سوى آن باز نمى‌گردى. آن را خراب كن و آبادش نكن؛ زيرا تو مأمور آبادانى آن نيستى.

بدان كه همانا تو، فردا به هنگامى كه در پيشگاه خداوند عز و جل حاضر شوى، درباره چهار چيز مورد سؤال قرار مى‌گيرى: جوانى‌ات را چگونه سپرى كردى؟ عمرت را چگونه گذراندى؟ مالت را از كجا به دست آوردى و در چه راهى هزينه كردى؟ بنا بر اين، خود را براى چنين روزى آماده كن و براى اين پرسش‌ها، جوابى فراهم كن.

به خاطر آنچه از دنيا از دست دادى، تأسف نخور؛ زيرا اندكِ دنيا دوام ندارد و زياد آن، از بلا و گرفتارى در امان نيست. پس بر حذر باش و در كارت بكوش و پرده [ى غفلت‌] را از روى خود، كنار بزن و به كارهاى مطلوب پروردگارت مشغول باش و در دل خود، توبه را تازه كن و پيش از اين كه مرگ، آهنگ تو كند و درباره تو حكم براند و بين تو و خواسته‌هايت حايل شود، تو به سوى آسايش خود بشتاب.