حكمت نامه لقمان - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٥ - ٧/ ١٤ ادب معاشرت با مردم

٢٦٤. الزهد، ابن حنبل‌ به نقل از هشام بن عروه، از پدرش: در حكمت؛ يعنى حكمت لقمان، مكتوب است: «دوست خود و دوست پدرت را دوست داشته باش».

٢٦٥. ربيع الأبرار: لقمان گفت: «پسرم! سخنت را در اختيار كسى كه به آن گوش نمى‌دهد، قرار نده؛ چرا كه جا به جا كردنِ صخره‌ها از سرِ كوه‌ها، آسان‌تر است از سخن گفتن با كسى كه گوش شنوا ندارد».

٢٦٦. ربيع الأبرار: لقمان، هرگاه از كنار ثروتمندان مى‌گذشت، مى‌گفت: «اى اهل نعمت! نعمتِ بزرگ‌تر را فراموش نكنيد» و هرگاه از كنار نيازمندان مى‌گذشت، مى‌گفت: «بپرهيزيد كه دو بار مغبون نشويد».

٢٦٧. المواعظ العددية: لقمان به پسرش گفت: «كسى را كه از خدا اطاعت مى‌كند، خوار نكن، و كسى را كه از خدا نافرمانى مى‌كند، احترام نكن».

٢٦٨. بياض تاج الدين: لقمان عليه السلام گفت: «هرگاه به انسانى برخوردى، دقّتت در خِردش بيشتر از گناهش باشد؛ چرا كه گناه او براى خودش است؛ ولى خِردش، هم براى اوست و هم براى تو.

خردمند، كسى است كه با رازِ چهره‌ها، بر راز دل‌ها استدلال كند، و با نظر نخستش، پايان كارها را ببيند و از مبهم‌هاى آنها، پرده‌هاى تاريكى را بزدايد.

خرد، گنج‌هاى دل‌ها را بيرون مى‌آورد و امانت‌هاى غيب‌ها را استخراج مى‌كند».