١٠٦١.امام صادق عليه السلام ـ به عمر بن يزيد ـ: اى عمر! چون شب جمعه مى شود ، به شمار مورچگان از آسمان ، فرشته فرود مى آيد و در دستانشان خامه هاى زرّين و كاغذهاى سيمين است و تا شب شنبه ، جز درود بر محمّد و خاندان محمّد ـ كه درود خدا به او و بر ايشان باد ـ ، چيزى را نمى نويسند . پس فراوان درود بفرست .

ج ـ ارزش صلوات فرستادن بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان او در هنگام دعا

١٠٦٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : مرا به سانِ پياله سواره قرار ندهيد [١] كه هرگاه مى خواهد [و تشنه مى شود] ، پياله اش را پُر مى كند و مى نوشد؛ [بلكه] مرا در آغاز دعا و در پايان و در ميان آن ، جاى دهيد.

١٠٦٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دعا به درگاه خدا نمى رسد ، تا آن گاه كه بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرستاده شود.

١٠٦٤.امام صادق عليه السلام : هر كس به خداوند عز و جل حاجتى داشت ، نخست بر محمّد و خاندان او درود فرستد، سپس حاجت خود را بخواهد و در پايان ، بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرستد؛ زيرا خداى عز و جل كريم تر از آن است كه دو سوى [دعا] را بپذيرد و ميان [آن ]را وا نهد ؛ چرا كه درود فرستادن بر محمّد و خاندان محمّد ، از درگاه خداوند ، منع نمى شود.

[١] يعنى براى ياد كردن من ، اهمّيت قائل شويد ، نه اين كه هر گاه دلتان خواست ، به گمان اين كه ياد من اهمّيتى ندارد، از من ياد كنيد .